Arnar Eggert Thoroddsen skrifar: Ég hef alltaf fílað aðkomu Herra Hnetusmjörs, Árna Páls Árnasonar, að hipp-hopplistinni. Stíll hans er skýr og án málamiðlanna, eitthvað sem hann hefur imprað á í gegnum öll sín verk. Og ekki bara í plötu- og lagagerð, heldur í allri framkomu og umsvifum (hver man ekki eftir Herra Hnetusmjör hnetusmjörinu? Snilld!). Ég hef ritað reglulega um okkar besta mann í gegnum tíðina og í síðasta plötudómi mínum, um KBE kynnir: Legend í leiknum, kjarnaði ég málin svona: „Hann er tandurhreinn og beinn í nálgun sinni við „leikinn“ ... starfar í auðmagnsdrifnum iðnaði sem hann umfaðmar með stæl. Það sem byrjaði sem, að því er virtist vera, hálfgert grín þróaðist fljótlega í mjög einkennandi stíl hvar blandað er saman mafíósatilburðum Rick Ross og einhverju alveg séríslensku.“ Hvernig hann ber sig er oft yfirdrifið, ýkt og nánast teiknimyndalegt en allt lendir þetta svo rétt. „Og Árni hlær að öllu saman, veit upp á hár hvað hann er að gera,“ sagði ég jafnframt í greiningunni. Það eru valmenni í hverju rúmi á Tónlist til að sigra við, Birnir, Joe Frazier, Jón Jónsson, Helgi Sæmundur og nýliðinn PAPPÍR koma allir við sögu. Þormóður og Oculus sáu um upptökustjórnun en Floni, Ásgeir Kristján og Joe Frazier koma líka að einu lagi hver í þeim efnum og auk þess nefnir listamaðurinn Tryggva á Instagram-reikningnum sínum. Nýjasta plata Herra Hnetusmjörs, Tónlist til að sigra við, fær fjórar stjörnur frá Arnari Eggert Thoroddsen sem er gagnrýnandi Plötu vikunnar á Rás 2. Herra Hnetusmjör er lagið að opna plöturnar sínar á áhrifaríkan máta. „Ég myndi líka hata mig“ er algerlega þannig lag og fullkomlega í takt við það sem ég hef verið að lýsa. Textinn fjallar um að hann sé mestur og bestur í íslensku rappi og sé klárlega númer eitt. Svo kemur þessi dásamlega lína: „En ef að ég væri númer 2, 3, 4 og 5 .. „damn“ ... þá myndi ég líka hata mig ... leyfum þeim að hata. Vó!”. Það er ekki annað hægt en að taka ofan. Tónlistin er æði; lúmsk, ertandi og doldið prakkaraleg, skoppar áfram í nett fönkí gír. Það er vísvitandi bófarappsára yfir og hún hangir og yfir á „24 tommur“. Myrk, skuggaleg en umfram allt sannfærandi smíð. Þessi plata er meira „hardcore“ en síðasta verk, þetta er straumlínulagað og hart að mestu leyti, spilunartími ekki nema 24 mínútur og lögin tíu eru snörp, snaggaraleg og pottþétt. Öryggi þess sem já, kann „leikinn“, er þrætt inn í hvern tón. Plötunni vindur fram svona að mestu og rapp Herrans er hratt bæði og fumlaust. Okkur er gefin smá kúnstpása í „Las á milli línanna“, Jón Jónsson sjálfur mættur í ballöðu sem virkar vel og leyfir okkur að ná andanum aðeins. Undir restina kemur hið örstutta „Uppselt“, hvar Árni/Hnetusmjör ber sér á brjóst og undirstrikar hver hann er, hvað hann getur og hvert hann er kominn „Ég er lifandi goðsögn / Hvar væri leikurinn án mín?“ Allt í allt er þetta sterkt og sannfærandi verk, eins og flestar plötur Herra Hnetusmjörs hafa verið. Staða hans er einstök, þar ég sammála honum. Og svo ég haldi áfram djúplestri á því hver hann er, þá er líka alveg klárt að hann tekur sig hæfilega alvarlega og man auðheyranlega eftir því að hafa gaman. Ef svo væri ekki, væri þetta stíft og klaufalegt. Þessi blanda af einurð og leikgleði hefur skilað honum sannkallaðri töfraformúlu og hana teygar hann í botn á þessari plötu. Hvernig virkar stjörnugjöf Rásar 2? Fimm stjörnur: Klassík. Hér er allt eins og best verður á kosið. Platan setur mark sitt á tónlistarsöguna til framtíðar. Fjórar og hálf stjarna: Lygilega góð en tíminn leiðir í ljós hvort hún teljist klassík. Fjórar stjörnur: Framúrskarandi. Hún er áhrifamikil og næstum því hvert einasta lag er frábært. Hlustendur sem eru ekki alltaf hrifnir af þessum flytjanda eða tónlistarstefnu eiga eftir að kunna að meta hana. Þrjár og hálf stjarna: Frábær. Ef þetta er tónlistarstefna að þínu skapi þá hugnast þér þessi plata. Ef þú heldur upp á flytjandann áttu eftir að elska hana. Þrjár stjörnur: Góð. Flytjandinn var samur við sig og það heppnaðist með ágætum. Tvær og hálf stjarna: Meh. Annað hvort reyndi flytjandinn eitthvað nýtt sem gekk ekki alveg upp eða hann var ekki upp á sitt besta. Tvær stjörnur: Sæmileg. Jafnvel þótt þú sért mikill aðdáandi þarf talsverða sjálfsblekkingu til að telja þér trú um að þessi sé góð. Ein og hálf stjarna: Láttu þessa eiga sig. Ein stjarna: Léleg. Þú ættir eiginlega að kynna þér hana, þó ekki nema bara til að heyra hversu yfirgengilega slæm hún er. Arnar Eggert Thoroddsen er doktor í tónlistarfræðum frá Edinborgarháskóla og aðjúnkt í fjölmiðlafræði við Félags- og mannvísindadeild Háskóla Íslands. Hann hefur fjallað um tónlist í íslenskum fjölmiðlum um áratugaskeið.