Aukið fjár­magn gæti leitað til ný­markaðs­ríkja á næstu misserum eftir að dregið hefur úr óvissu á alþjóðamörkuðum. Það getur stutt við gjald­miðla, skulda­bréfa­markaði og fjár­mögnun ríkja og fyrir­tækja. Á móti fylgir hætta á því að stór hluti inn­flæðisins verði skammtíma­fjár­magn sem leitar hratt inn í skammtíma­bréf og aðrar seljan­legar eignir, en getur horfið jafn hratt aftur ef aðstæður breytast. Þetta segir David Lubin, sér­fræðingur hjá Ch­at­ham Hou­se, í markað­s­pistli í Financial Times. Lubin segir að aðdráttar­afl ný­markaðs­ríkja hafi aukist. Láns­hæfi margra þeirra hafi batnað og sam­kvæmt Standard & Poor’s voru hækkanir á láns­hæfis­ein­kunnum ríkja fleiri en lækkanir árið 2025, þriðja árið í röð. Slík þróun hafi ekki sést með jafn skýrum hætti frá hrávöru­upp­sveiflunni á fyrsta ára­tug aldarinnar. Undir­liggjandi staða margra ný­markaðs­ríkja sé einnig betri en oft áður. Stór við­skipta­halli, veru­lega of­metnir gjald­miðlar og önnur merki um þjóðhags­legt ójafn­vægi séu ekki áberandi. Lubin segir þetta að hluta til skýrast af því að fjár­magns­flæði til ný­markaða hafi verið tak­markað undan­farin ár. Fjár­festar hafi frekar leitað tækifæra í Bandaríkjunum, þar sem hag­kerfið og hluta­bréfa­markaðurinn hafi staðið sterkt. Minna inn­flæði hafi dregið úr hættu á því að gjald­miðlar ný­markaðs­ríkja yrðu of sterkir eða að við­skipta­halli færi úr böndunum. Þá hafi erfiðara að­gengi að er­lendu fjár­magni þvingað stjórn­völd í mörgum ný­markaðs­ríkjum til meiri aga. Verðbólgu hafi víða verið haldið í skefjum og þótt skuldir hins opin­bera hafi aukist séu þær enn mun lægri en í þróuðum ríkjum. Hættan er hins vegar sú að betri staða laði að sér skammtíma­fjár­magn sem ýtir undir hækkun eigna og styrkingu gjald­miðla, en snýst síðan hratt við. Slíkar sveiflur hafa áður valdið ný­markaðs­ríkjum miklum skaða. Lubin rifjar upp fjár­mála­kreppur níunda og tíunda ára­tugarins og svo­nefnt taper tantrum árið 2013, þegar væntingar um minni skulda­bréfa­kaup bandaríska seðla­bankans leiddu til skyndi­legs fjár­magns­út­flæðis frá ný­markaðs­ríkjum. Mörg ný­markaðs­ríki hafa brugðist við slíkri áhættu með því að byggja upp gjald­eyris­forða. Með honum geta seðla­bankar selt er­lendan gjald­eyri þegar fjár­magn flýr úr landi og dregið þannig úr hættu á gjald­eyris­falli eða greiðslu­erfið­leikum. Lubin segir gjald­eyris­forða þó ekki alltaf veita jafn mikla vörn og virðist við fyrstu sýn. Ef forðinn byggist á skammtíma­fjár­magni sem hefur streymt inn á markað með ríkis­víxlum eða öðrum skammtíma­bréfum sé vörnin tak­mörkuð. Sama fé geti farið jafn hratt út aftur. Gjald­eyris­forði geti einnig verið dýr. Ríki fái oft lægri ávöxtun af forðanum en þau greiði af inn­lendum skulda­bréfum sem gefin eru út til að draga úr áhrifum gjald­eyris­kaupa á peninga­magn. Þann kostnað megi líta á sem verð fyrir tryggingu gegn fjár­mála­sveiflum. Lubin segir að stjórn­völd ættu því að spyrja hvort alltaf sé skyn­sam­legt að reiða sig nær ein­göngu á gjald­eyris­forða þegar önnur stjórntæki séu til staðar. Þar nefnir hann tíma­bundnar og af­markaðar tak­markanir á fjár­magns­inn­flæði. Alþjóða­gjald­eyris­sjóðurinn breytti af­stöðu sinni til slíkra að­gerða árið 2012 þegar sjóðurinn viður­kenndi að þær gætu stundum verið gagn­legar til að draga úr áhættu vegna sveiflu­kennds fjár­magns­flæðis. Lubin segir það hafa markað enda­lok þeirrar hug­mynda­fræði að óheft fjár­magns­flæði milli landa væri alltaf besta niður­staðan. Stjórn­völd geti meðal annars beitt bindi­skyldu á inn­flæði, líkt og Chile gerði á tíunda ára­tugnum, þar sem hluti fjár­magns sem kom inn í landið þurfti að liggja vaxta­laus hjá seðla­bankanum um til­tekinn tíma. Einnig komi til greina við­skipta­skattar, lág­marks­binditími fjár­festinga, þök á til­tekið inn­flæði eða reglur sem tak­marka gjald­eyrisáhættu banka. Lubin segir gjald­eyris­forða lík­lega áfram mikilvægasta ein­staka varnar­tæki ný­markaðs­ríkja gegn sveiflum í fjár­magns­flæði. Hann varar þó við ein­strengings­legri af­stöðu. Ef ný bylgja skammtíma­fjár­magns leitar inn á ný­markaði eigi stjórn­völd að hafa svigrúm til að hægja á inn­flæðinu áður en það byggir upp áhættu sem síðar getur brotist út í skyndi­legum fjár­magns­flótta. Lubin segir gjald­eyris­forða lík­lega áfram mikilvægasta ein­staka varnar­tæki ný­markaðs­ríkja gegn sveiflum í fjár­magns­flæði. Hann varar þó við ein­strengings­legri af­stöðu. Ef ný bylgja skammtíma­fjár­magns leitar inn á ný­markaði eigi stjórn­völd að hafa svigrúm til að hægja á inn­flæðinu áður en það byggir upp áhættu sem síðar getur brotist út í skyndi­legum fjár­magns­flótta.