Nú er því haldið fram að leikur einn sé að sækja um aðild að Evrópusambandinu og engar kvaðir fylgi því að „kíkja í pakkann“. Það virðast eiga að vera hughrifin að þegar umbúðirnar séu teknar af, þá fáum við í fangið óvæntan glaðning og hugurinn hvarflar til skínandi leikfanga barnæskunnar. Þá vill gleymast að við höfum áður „kíkt í pakkann“. Ekki er lengra síðan en 13 ár frá því síðasta aðildarferli lauk, en þá höfðu fjögur ár farið í það ferli, stjórnkerfið lagst á hliðina við að uppfylla skilyrði aðildar, stjórnmálamenn og embættismenn verið með annan fótinn í Brussel árum saman. Öll sú vinna skilaði engri niðurstöðu – engri varanlegri undanþágu. Undir lok kjörtímabilsins vorið 2013 átti ég samtal við Jón Bjarnason, sem verið hafði ráðherra sjávarútvegs og landbúnaðar í aðildarferlinu. Hann sagði því hafa verið haldið fram að viðræðurnar myndu taka skamman tíma og engin aðlögun að ESB ætti sér stað á meðan. Engan veginn hefði verið staðið við þau fyrirheit. „Við erum komin í bullandi aðlögun á mörgum sviðum og tökum við milljörðum í beinum fjárstuðningi frá ESB til að aðlaga íslenskar stofnanir og íslenskt stjórnsýslukerfi að sambandinu, nokkuð sem aldrei var látið uppi þegar atkvæðagreiðslan fór fram,“ sagði hann. „Í ofanálag hefur verið komið á laggirnar stórri áróðurmiðstöð ESB með sérstökum sendiherra hér á landi, sem mjög er farinn að gera sig gildandi í íslenskri umræðu.“ Jón tók ekki í mál að fara í aðlögunarferli með íslenskan landbúnað og sjávarútveg og vildi að ESB svaraði því fyrst hvort veittar yrðu varanlegar undanþágur. „Það vita allir sem vilja vita, að ESB hefur aldrei lofað varanlegum undanþágum. Þegar íslenskir stjórnmálamenn tala um slíkt þá er það fullkomin blekking. Þeir vita betur.“ Svo fór að Jóni var vikið úr ríkisstjórn. Þá eins og nú var meirihluti þjóðarinnar andvígur aðild, en stuðningsmenn aðildar töluðu um að skoða hvað væri í pakkanum. Eftir fjögurra ára ferli kom á daginn að það sem leyndist í pakkanum var Evrópusambandið. Það er lítið mál að kynna sér regluverkið – og þarf varla að senda íslenskt stjórnkerfi aftur til Brussel til að átta sig á því. Höfundur er blaðamaður og ráðgjafi. Pistillinn birtist fyrst í Viðskiptablaðinu .