Það er örlagarík vika í efnahagsmálum á Íslandi. Verðbólguforsenda kjarasamninga mun bresta og kosið verður um framhald viðræðna við ESB. Það eru þó engar örlaganornir sem ráða framvindunni. Aðilar vinnumarkaðar semja um viðbragð og þjóðin ákvarðar hvað embættismenn munu fást við næstu misserin. Þjóðin taldi sig eflaust hafa gert það í seinustu Alþingiskosningum. Í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar stendur: „Fyrsta verk er að ná stöðugleika í efnahagslífi og lækkun vaxta, með styrkri stjórn á fjármálum ríkisins. Um leið mun ríkisstjórnin rjúfa kyrrstöðu og vinna að aukinni verðmætasköpun í atvinnulífi.” Hvorugt hefur raungerst enn. Vextir hafa hækkað og horfur í atvinnulífinu versnað. Það er enginn að segja að verkefnið sé auðvelt. Einhverjir kynnu jafnvel að segja að örþjóð í ballarhafi ráði ekki við það og ætti að útvista því. Sé helsta markmiðið að taka upp evru, sem Finnland eitt Norðurlandanna hefur kosið að gera, er forsendan engu að síður sú að við náum fyrst niður verðbólgu og vöxtum. Vegferðin í átt að upptöku evru tæki líklega 10-15 ár. Verkefnið fer því hvergi og sannarlega eru til skjótvirkari leiðir til að lækka vexti. Óháð gjaldmiðlamálum og skemmri tíma áskorunum hafa Íslendingar verið framúrskarandi í að ráða eigin högum. Lýsa mætti hagkerfinu á lýðveldistímanum sem efnahagsundri þar sem skynsöm nýting auðlinda og öflugur vinnumarkaður hafa verið í forgrunni. Það mun alltaf vera áskorun fyrir lítið, opið hagkerfi að halda verðlagi stöðugu, sama við hvaða gjaldmiðil er stuðst. En við höfum lífskjarasókn í hendi okkar og þurfum að nýta tímann vel. Er honum best varið í vegferð í átt að ESB? Eða viljum við taka til heima hjá okkur og byggja undir nýtt framfaraskeið á okkar eigin forsendum? Erfitt er oft að finna svarið.