Týr hefur tekið eftir því síðustu daga að ýmsir úr hópi þeirra sem lögðust hvað harðast á sveif með inngöngu Íslands í Evrópusambandið hafa átt merkilega erfitt með að sætta sig við niðurstöðuna úr þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þjóðinni var treyst fyrir ákvörðuninni, þar til hún tók aðra ákvörðun en þeir sjálfir vildu. Lýðræði virðist fyrir sumum helst felast í því að hafa vit fyrir öðrum landsmönnum og verða síðan sár þegar þeir dirfast að hlusta ekki alfarið á þeirra visku. Einn þeirra er Egill Helga­son, fjölmiðla­maður hjá Ríkisút­varpinu, sem hefur farið mikinn á sam­félags­miðlum eftir ósigur Já-hreyfingarinnar. Þar hefur ýmis­legt verið tínt til sem skýring á því hvers vegna al­menningur komst ekki að sömu niður­stöðu og réttþenkjandi hluti sam­félagsins. Týr hefur raunar undrast hversu flóknar skýringar sumir Já-sinnar hafa þurft að smíða á ósigrinum þegar þeir mættu stundum líta sér nær. Það er til dæmis tæp­lega væn­legt til að sann­færa fólk um ágæti mál­staðarins að láta í veðri vaka að þeir sem eru ósammála séu verr upp­lýstir, hræddir við breytingar eða ein­fald­lega ekki nógu alþjóð­lega þenkjandi. Egill virðist nú hafa fundið enn eitt fyrir­bærið sem honum þykir lítið til koma og það er þjóðfána Ís­lendinga. Við frétt um gríðar­lega aukningu í sölu á fánastöngum skrifaði hann: „Þumal­putta­regla mín er svona: þeim mun færri fánar, þeim mun betra sam­félag. Eða: þeim mun fleiri fánar, þeim mun verra sam­félag. (Og það á eigin­lega við um alla fána).“ Það er vissulega þægileg þumalputtaregla. Því færri íslenskir fánar, því betra. Enda væri auðvitað einfaldast ef allir hættu að flagga öðru en skoðunum Egils Helgasonar. Týr er einn af föstum skoðanadálkum Viðskiptablaðsins.