Uppistandarinn Snjólaug Lúðvíksdóttir hefur vakið athygli fyrir skemmtilegar pælingar um lífið og tilveruna. Hún var gestur Felix Bergssonar í Fram og til baka á Rás 2 þar sem hún talaði um fimm uppistönd sem breyttu lífinu. Þar kenndi sannarlega margra grasa, allt frá fyrsta uppistandinu í London sem reyndist mikil frægðarför yfir í versta uppistand allra tíma í matsalnum í Borgarholtsskóla. Fékk áfall yfir agaleysi íslenskra nemenda Hún ólst upp fyrst í Tromsö í Noregi til fimm ára aldurs. Þá flutti hún til Frakklands, í úthverfi Suður-Parísar. Þar var hún fram í sjöunda bekk þegar hún flutti til Íslands, hafandi aldrei áður búið hér á landi. Það má segja að hún hafi fengið nokkuð sjokk yfir hve frábrugðinn skólinn var því sem hún átti að venjast. „Í Frakklandi er engin leikfimi en það var mikill agi, þú þurftir að standa fyrir aftan stólinn þinn og bíða eftir að kennarinn segði þér að setjast niður. Mér fannst ég mætt í dýragarð þegar ég mætti í Engjadalsskóla í Hafnarfirði og krakkarnir voru hlaupandi um allt,“ segir hún. „Ég var í sjokki fyrstu dagana en var svo rosa fljót að aðlagast.“ Kunni frönsku á þriðja degi Hún segir að þrátt fyrir agaleysið á Íslandi sé hún almennt hrifnari af þeirri nálgun þegar hún lítur til baka. En aginn hinum megin var mjög kvíðavaldandi og ég var stressuð allan daginn að gera eitthvað vitlaust. Það er eflaust betra fyrir börnin að upplifa smá frelsi. Snjólaug hefur gleymt allri norsku sem hún lærði en frönskuna talar hún reiprennandi. Hún náði henni líka afar fljótt fimm ára gömul. Mamma kenndi mér fyrsta skóladaginn að segja: „Ég kann ekki frönsku.“ Ég sagði það eins og páfagaukur fyrstu tvo dagana en svo líður mér eins og á þriðja degi hafi ég bara verið byrjuð. Var krumpuð yfir aðstæðum sínum og ákvað að grínast með það Á fullorðinsárum flutti Snjólaug til Bretlands þar sem hún lærði handritaskrif. Þar dvaldi hún í fimm ár. Það fannst henni fyrst rómantískt líf en svo lenti hún í hálfgerðri krísu og upp úr henni spratt húmorinn sem varð svo hennar lifibrauð. Ég ílengdist þar, var að vinna á kaffihúsi og vera bláfátæk, drekka ódýrt rauðvín og svona. Svo er ég 29 ára, komin í ákveðna lífskreppu og er einhleyp, allar vinkonur mínar svolítið byrjaðar að eignast börn og fjölskyldu og byrjaðar að fjárfesta í fasteignum. Ég er einhvern veginn úti í London á Tinder, svolítið krumpuð yfir því, og ég byrja að skrifa brandara um það hvað ég er mikill lúser. Vann fyrstu uppistandskeppnina Hún segir af og frá að hún hafi verið sá lúser sem henni fannst hún vera á þessum tíma. Hún brást við ástandinu með því að skrá sig í uppistandskeppni. Þegar hún kom fyrst fram var hún fegin að vera óþekkt í stórborg. Það gaf mér frelsi að vita að það er enginn þarna sem ég þekki, enginn sem vinnur með mömmu til dæmis. Snjólaug gerði sér lítið fyrir á fyrsta uppistandinu og vann keppnina. Það gengur ótrúlega vel í fyrsta skipti og þetta er svona súperman-tilfinning þegar heill salur er að hlæja og ég var hrokafull í alveg þrjár vikur eftir á, bara þetta er æðisleg tilfinning. Líka bara að fá hláturinn, það er smá eins og eiturlyf, the joke coke , þú verður fíkill. Mjög hörð lending eftir uppistand í matsalnum Hún flutti heim um þremur árum síðar. Þá hafði kennari frá Borgarholtsskóla samband við hana. Hann tilkynnti Snjólaugu að það væri nemendavika og bað hana að mæta í matsalinn í hádegishléi og sprella fyrir nemendur. Snjólaug hélt það nú. Þá er ég enn í þessum hrokagikk; ég er wonderkid í uppistandi. Ég þurfti eftir á að hyggja alveg að lenda. Þetta var rosalega hörð lending. Snjólaug mætti í matsalinn sem hún lýsir sem risastóru rými. Þar var sjoppa og við hana stóðu unglingar í röðum að bíða eftir samlokum og gosi. Um stóran gang gekk stór hópur nemenda og kennara. Svo eru þetta bara langborð með fúlum 15–18 ára unglingum að borða nestið sitt. Ég mæti þarna með einhvern mæk sem ískrar í en byrja að tala ótrúlega hátt til að fá athygli og ég fæ athyglina. „Þeim fannst ég svo ógeðsleg“ Þarna var Snjólaug 31 árs, einhleyp og barnlaus og fór að gera grín að sínum aðstæðum. Það þótti unglingunum alls ekkert fyndið, fyrst og fremst sorglegt. Þegar þú ert 16 ára og horfir á einhvern sem er 31 árs, þeim fannst ég vera svo gömul og þau vorkenndu mér svo mikið. Þau sáu engan veginn grínhliðarnar á þessu. Þau voru bara: „Ég vona að ég verði ekki svona.“ Þeim fannst ég svo ógeðsleg. Snjólaug áttaði sig á því að það væri engum hlátur í hug. Í tuttugu mínútur stóð hún og hélt áfram með uppistandið en fann fyrir skömm, varð þurr í munninum, dofnaði og fór að tala sífellt hraðar. Ég byrjaði að tala rosalega hratt. Þú átt eiginlega að fara í hina áttina þegar gengur illa, tala hægar þannig að fólk þurfi að hlusta en ég var engan veginn tilbúin í það. Þegar ég var búin sagði ég bara takk fyrir mig og það var ekki einu sinni klappað. Ég þurfti að labba í burtu og allir horfðu á eftir mér. Hún segist enn fá í magann þegar hún rifjar þetta upp. Frökkum fannst grín um hár á geirvörtum ekki fyndið Uppistand á frönsku er nokkuð sem hún hefur líka prófað. Hún segir að frönskum áhorfendum þyki ekki brandarar fyndnir sem Íslendingar og Bretar hefðu hlegið að. Ég var á tímabili mikið að tala um femíníska hluti, hvað ég væri með mikið af geirvörtuhárum, ég væri alltaf að plokka þau en maskaraði þau á jólunum. Ég talaði um þetta sem öllum fannst fyndið í Bretlandi og á Íslandi en í Frakklandi voru þau bara: „Nei, þú talar ekki svona um kvenlíkamann.“ Það voru svona andvörp. Gagnrýnandinn kom einmitt þegar það var nánast tómur salur Snjólaug tók þátt í hinni vinsælu Fringe-hátíð í Edinborg. Þar var hún með uppistandssýninguna Let it snow sem hún flutti kvöld eftir kvöld í nokkrar vikur. Hún var í sal sem tók um fjörutíu manns og segir hann hafa bara fyllst einu sinni, stundum hafi ekki verið fleiri en svona fimm í salnum. Á meðal þeirra sem mættu voru gagnrýnendur og einn þeirra kom einmitt á kvöldi þegar það voru afar fáir áhorfendur. Hann gaf sýningunni aðeins tvær stjörnur, sem var mikið högg fyrir Snjólaugu. Á þeim tíma var Bylgja Babýlons, vinkona Snjólaugar, einnig með sýningu og hún fékk fjórar og fimm stjörnur á sama tíma. Auðvitað viltu samgleðjast, einhver partur af þér samgleðst en annar er bara „ah“. Svo þarftu bara aftur að halda aðra sýningu, það er engin pása. Var einhleyp og langaði að eignast barn Saga Garðars og Snjólaug kynntust í gegnum uppistand og veislustjórn. Þær ákváðu að stilla saman strengi sína og vera með uppistandssýningu saman. Snjólaug segir að margar konur hafi komið saman og það hafi skapast mikil kvenorka. Þar var mikið hlegið enda tengdu áhorfendur við það sem þær fjölluðu um. Snjólaug var þarna enn barnlaus en í dag á hún þriggja ára barn. Þarna var ég að tala um að mig langaði í barn, ég var single og hef eiginlega verið einhleyp frá fæðingu fyrir utan smá pásur í því. Ég var að spá í að fara í sæðisbankann og alls konar grín. Það er fyndið ferli, ég fór í gegnum það, en svo hitti ég alvöru mann af holdi og blóði. Umfjöllunarefnið hitti í mark. Þessi samstaða, við fundum báðar svo harkalega fyrir henni. Þú þarft ekki að vera fyndin fyrir alla, ekki að geðjast öllum en þú þarft bara að finna þinn hóp. Ekki reyna að láta alla hlæja, það er einhver hópur sem skilur þig. Þarna kviknar á því. Hitaði upp fyrir átrúnaðargoðið Síðasta uppistandið sem Snjólaug rifjar upp í þættinum var upphitun fyrir bandaríska uppistandarann Chelsea Handler í Eldborgarsal í Hörpu. Snjólaug hefur lengi verið mikill aðdáandi hennar svo henni þótti það afar dýrmætt þegar umboðsmaður hennar bað hana að hita upp. Eftir sýninguna kom Chelsea upp að Snjólaugu og sagði að henni þætti hún afar fyndin. Hún sagði við mig: „You're very funny.“ Svo ég er aftur orðin hrokafull eftir það. Fram undan hjá Snjólaugu er að semja Áramótaskaupið sem hún gerir með góðum hópi. Við byrjuðum fyrir tveimur árum, rosalega gaman og góður hópur. Það hefur rosalega mikið gerst á árinu. Snjólaug Lúðvíksdóttir sigraði í fyrstu uppistandskeppninni sem hún tók þátt í. Í annað sinn sem hún kom fram með grín var í matsal í framhaldsskóla þar sem hún segir unglinga hafa horft á sig með vorkunnaraugum og ekki stokkið bros á vör.