Fyrstu heimildir um einhvers konar golfsett eða golfkylfur eru frá því í kringum 1500. Golf- og knattspyrnuiðkun hafði verið bönnuð áratugina á undan í Skotlandi vegna þess að konungurinn vildi að ungir karlmenn stunduðu bogfimi sem gæti nýst í hernaði gegn Englendingum. Þegar friður komst á milli Englendinga og Skota var golfiðkun leyfð á ný. Samkvæmt rituðum heimildum voru fyrstu golfkylfurnar gerðar úr harðvið,“ segir Þorsteinn en í valdatíð James fimmta komst golfið á dagskrá. „James fimmti Skotlandskonungur var orðinn golfsjúkur og hann fékk William Main bogagerðarmann til þess að hanna fyrir sig golfkylfur og eru það fyrstu heimildirnar um sérsmíðað golfsett ef þannig má að orði komast. Voru það fjórar kylfur og var kallað ýmsum nöfnum. Það sem við þekkjum sem dræver var stundum kallað „long nose“ til að byrja með og „spoon“ var eins konar brautartré. „Niblick“ var með meiri fláa og eiginilega fleygjárn og fyrir púttin var notað eitthvað sem kallaðist „cleek.“ Það fer ekki miklum sögum af því hvernig þessar kylfur reyndust.“ Ýmsar tilraunir voru gerðar þegar menn reyndu að þróa búnaðinn í golfinu með þeim möguleikum sem í boði voru fyrr á öldum. „Hann hét Robert Forgan og var trésmiður en hafði unnið við kylfuviðgerðir í verslun. Hann var því að gera við kylfur en tók við verkstæðinu þegar eigandinn féll frá í kringum 1860. Þá fór Forgan einnig að smíða golfkylfur og var væntanlega sá fyrsti til að starfa einungis við að búa til golfkylfur.“ „Um miðja 18. öld fóru í gang mikil þróun og pælingar en þá var prófað að setja leður á höggflötinn til þess að mýkja höggið þegar boltinn var sleginn því boltinn var einnig úr harðviði. Þá tóku menn fiskabein og ýmsar fleiri tilraunir voru gerðar til að mýkja höggflötinn á kylfuhausnum með misgóðum árangri. Í kringum 1750 voru fyrstu járnahausarnir smíðaðir og má kalla það viss tímamót. Fyrstu heimildir um járnakylfur eru á þann veg og þá stóð tréskaft upp úr járnhaus. Er það á svipuðum tíma og fjaðurboltinn verður til og mýktin verður miklu meiri,“ segir Þorsteinn og minnist á fyrsta kylfusmiðinn. Sjá einnig Golf­hringur sem á sér vart hliðstæðu „Þegar golfið var komið á fullt í St. Andrews á 19. öldinni var The Royal&Ancient [frægasti golfklúbbur heimsins] kominn til sögunnar sem og fyrsti kylfusmiðurinn. Hann hét Robert Forgan og var trésmiður en hafði unnið við kylfuviðgerðir í verslun. Hann var því að gera við kylfur en tók við verkstæðinu þegar eigandinn féll frá í kringum 1860. Þá fór Forgan einnig að smíða golfkylfur og var væntanlega sá fyrsti til að starfa einungis við að búa til golfkylfur. Einhvern veginn áskotnaðist honum viður frá Bandaríkjunum sem varð undirstaðan að öllum sköftum fram á 20 öldina. Þá er ég að tala um hickory sem margir kylfingar hafa heyrt talað um. Hickory-viðurinn er sterkur en jafnframt sveigjanlegur og þá varð mjög mikil breyting. Þá voru kylfingar með kylfur sem eru með stálhausum og skaft með smá sveigju sem gaf aðeins eftir. Boltinn var auk þess orðinn mýkri og þarna fóru kylfingar að slá miklu lengra en áður. Mér skilst að kylfingar hafi þá farið úr því að geta slegið 90 metra yfir í 150-170 metra á þessum tíma og hafði það auðvitað áhrif á hönnun golfvalla. Þetta var rosalegt stökk. Auk þess var nóg til af þessum við og hickory-kylfurnar voru því ódýrari en það sem hafði verið í boði.“ Stálsköft ryðja sér til rúms Þegar leið á millistríðsárin fóru hickory-sköftin að víkja fyrir stálsköftum. „Aftur varð mikil breyting í kringum 1930 þegar stálsköftin komu. Ein breytingin var sú að viðurinn var misjafnlega sveigjanlegur en stálsköftin voru öll eins. Með þessu kom því meiri stöðugleiki fyrir góða kylfinga. Þegar viðurinn blotnaði breyttist hann sem dæmi. Stálsköftin voru því rosalega mikil breyting. Ég held að óhætt sé að segja að um það bil 100 ár séu síðan golfkylfa og golfbolti nútímans urðu til þótt auðvitað hafi það þróast alveg ótrúlega mikið síðan þá. Við þetta má bæta því að með stálsköftunum fóru kylfurnar að endast miklu lengur en áður. Um leið var hægt að fara í fjöldaframleiðslu.“ Þorsteinn bendir á að lengi var ekki haft taumhald á því hversu margar kylfur kylfingarnir voru með í pokanum. Í dag gildir sú regla að ekki séu fleiri en fjórtán kylfur í pokanum hverju sinni. Alla vega þegar keppt er í íþróttinni. Sjá einnig Byltingarkennt greiningarkerfi fyrir kylfinga „Fram til 1930 var það merki um að þú værir vel stæður ef þú varst með margar golfkylfur í pokanum. Við gætum tekið sem dæmi að kylfingur sem var ekki efnaður var kannski með þrjár kylfur en sá sem var ríkur gat þess vegna verið með 30 kylfur. Það er áhugavert að ekki séu búnar til reglur um þetta fyrr en í kringum 1930 því þá hafði verið keppt á The Open í 70 ár. Eftir að settar voru reglur um þetta er viðmiðið að 14 kylfur séu í pokanum en nefna má til gamans að til umræðu hefur komið að fækka kylfunum niður í 11 til að reyna á færni bestu kylfinganna. Þeir sem mótmæla því kröftugast eru náttúrlega kylfuframleiðendur.“ Pútterar ekki hannaðir sérstaklega Þorsteinn nefnir einnig að miklar framfarir hafi orðið þegar harður persimmonviður var notaður í dræverana og trékylfurnar. „Hausinn á drævernum var skorinn heill út og hélt sér vel. Stóru framfarirnar voru þær að hausinn á trékylfunni bólgnaði ekki í bleytu. Þessir dræverar voru eðlilega dýrari. Viðurinn var harðari og kylfingar fóru að slá lengra en með dræverunum sem fyrir voru. En endingin á kylfunni skipti samt meira máli,“ segir Þorsteinn og nefnir í leiðinni að um svipað leyti hafi verið farið að hugsa á annan hátt varðandi pútterana. „Á sjöunda áratugnum urðu einnig miklar breytingar þegar farið var að nota sérhæfðari púttera. Þá kom Karsten Solheim með sérstaka púttera og það vakti athygli. Solheim er þekktur sem stofnandi PING og Solheim-keppnin milli úrvalsliða kvenna í Evrópu og Bandaríkjunum er nefnd eftir honum.“ Pútterarnir voru ekki hannaðir sérstaklega á þessum tíma og voru ekkert ósvipaðir járnakylfum með litlum fláa eins og 3-járni. „Pútterarnir voru lengi vel bara eins og aðrar járnakylfur. Þær kylfur eru hugsaðar til að gefa högg og því var erfitt að ná stöðugleika í púttum. Solheim og einnig Wilson fyrirtækið fóru að hanna púttera en Solheim breytti þyngdinni í pútterunum. Þeir voru léttir og hann prófaði að steypa þungan haus en hann reyndist of þungur. Þá boraði hann í púttershausinn og létti þá þannig. Síðar var sett þyngd í hæl og tá og það gaf meiri stöðugleika í púttstrokunni og auðveldara var að endurtaka hana. Var þetta á sjöunda áratugnum og þarna kom vísir að pútterum eins og við þekkjum þá í dag þar sem pútterinn er kylfa sem sker sig frá hinum. Ping kom með fyrsta pútterinn þar sem hálsinn var öðruvísi en á öðrum kylfum eins og algengast er í dag.“ Sjá einnig Finnur fyrir kraftinum í hreyfingunni Hausarnir stækka verulega Talið berst aftur að drævernum eða þeirri kylfu sem mörgum kylfingum finnst jú mest spennandi. „Nokkuð var liðið á 20. öldina þegar dræverar með málmhausum komu á markað. Þá voru menn enn með stálsköft og ásamt málmhausnum urðu kylfurnar þyngri. Enn og aftur slógu menn lengra en áður vegna þess að hausinn gaf meira högg en viðarhausarnir. Alla tíð hafa menn reynt að selja kylfingum þá hugmynd að hægt sé að slá lengra því við neytendurnir viljum jú slá lengra og gera betur en áður.“ Þorsteinn segir að tilkoma Big Bertha-línunnar frá Callaway hafi gert það að verkum að framleiðendur hafi farið að velta meira fyrir sér stórum kylfuhausum en áður. „Líklega kom Taylor Made með málmhausa í kringum 1979 en árið 1991 varð hálfgerð bylting þegar Big Bertha kylfurnar frá Callaway komu á markað. Hausinn á drævernum var hannaður þannig að þyngdin var aftarlega og neðarlega en það hjálpaði til við að lyfta boltanum. Ég man til dæmis að ég átti Big Bertha dræver sem var ekki nema 7 gráður en hann hjálpaði mér svo mikið að lyfta boltanum að ég gat notað hann sem brautartré. Að slá með 7 gráðum á braut hefði áður þótt óhugsandi. Á sama tíma voru grafítsköftin að koma en þau voru léttari en stálsköftin. Fyrstu árin voru þau hins vegar óstöðug og áttu eftir að þróast meira. Callaway tókst að framleiða sköft með Big Bertha sem voru stöðugri og meðal annars þess vegna urðu þessar kylfur svo vinsælar. Kylfurnar eru þó auðvitað frægastar fyrir stærð hausanna. Þeir voru um 190 rúmsentimetrar [cc] en áður höfðu hausarnir á dræverum verið 110 cc. Þetta þóttu mjög stórir hausar en þykja litlir í dag. Þeir stækkuðu hausinn frekar þegar Great Big Bertha kom á markað 1994.“ Gripið í taumana Þorsteinn bendir á að í dag sé búið að ákveða hámarksstærð kylfuhausa á dræverum. „Nú er búið að setja reglur um hvað dræverar mega vera stórir og þeir mega vera 460 cc. Það er reglan í dag. Eftir því sem hausinn er stærri stækkar höggflöturinn. Það er reyndar ekki alltaf jákvætt því eftir því sem dræverinn er stærri því meiri vind tekur hann á sig. Mótstaðan verður meiri. Callaway fylgdi þessu eftir með því að koma með brautartré sem voru nánast allsráðandi á tímabili en síðar fylgdu fleiri framleiðendur á eftir. Golfið snýst mikið um að slá langt en með þessari þróun fóru dræverarnir að fyrirgefa meira og kylfingarnir hittu fleiri þokkaleg högg með þessum stóru hausum. Á svipuðum tíma varð golf-sprenging í heiminum enda varð íþróttin aðgengilegri þegar fleiri náðu að hitta boltann sæmilega. Frá 1995 til cirka 2008 var mikil þróun í dræverunum. Sköftin breyttust og málmhausarnir voru úr titaníum. Árið 2006 sagði Royal & Ancient hingað og ekki lengra og frá árinu 2008 voru dræverar bannaðir ef svokallaður „smash factor“ var of hár. Til að taka dæmi er í lagi ef boltinn fer á 150 kílómetra hraða af kylfuhausnum og kylfingurinn sveiflar á 100 km hraða. Boltinn má sem sagt fara 1,5 sinnum hraðar af kylfuhausnum í hinni fullkomnu sveiflu til að kylfan sé í lagi. Ef ekki hefði verið gripið inn í gæti Rory McIlroy slegið 400 metra. Það væri ekki gott ef par 5 holur þyrftu að vera 900 metrar fyrir þessa bestu enda landrými takmarkað til að breyta völlum eða byggja nýja.“ Þorsteinn kemur inn á fleygjár