Deila Flestir ættu að geta brugðið sér af bæ í þrjá til fjóra daga til þess að leika golf. Í þeim til­fellum getur verið fulllangt að fara til Spánar eða Portúgals og verða því Bretlandseyjar oft fyrir valinu. Aðrir áfangastaðir, á borð við Pólland, njóta þó einnig vaxandi vinsælda í þessum efnum. Það er sem sagt enginn skortur á áfangastöðum fyrir kylfinga sem hafa takmarkað svigrúm þegar kemur að utanlandsferðum. Einn þessara áfangastaða, sem óhætt er að mæla með fyrir lesendur Viðskiptablaðsins, er Carton House, stein­snar frá Dublin á Írlandi. Þar er að finna glæsilegt hótel á mikil­fenglegum herragarði með tveimur frábærum en krefjandi golfvöllum. Það tók undirritaðan og ferðafélaga hans, kantorinn í Keflavíkurkirkju, innan við hálftíma að komast frá flugvellinum í Dublin að fyrsta teig og áður en dagurinn var úti höfðum við lokið 18 holum á Montgomerie-vellinum og nutum matar og drykkjar í heillandi umhverfi á einum af glæsilegum veitingastöðum hótelsins. Mark og Monty Vellirnir tveir eru ­kenndir við tvo þekkta kylfinga sem komu að hönnun þeirra – ­Colin Montgomerie og Mark O’Meara. Þeir eru ólíkir þótt þeir liggi hvor að öðrum. The Monty er meiri links-völlur en meginlandsbragur er á ­O’Meara-vellinum. Montgomerie-völlurinn er sá sem flestir muna ­eftir þegar rætt er um Carton House enda hefur hann þrisvar sinnum hýst Irish Open. Colin Montgomerie teiknaði völl sem á að minna á hefðbundna strandar- eða links-velli Skotlands og Írlands þótt hann liggi nokkuð frá sjó. Lands­lagið er opið, trjágróður lítill og vindurinn fær að leika um völlinn með þeim afleiðingum að sama holan getur reynst afar ólík frá degi til dags. Risa­stórar flatir, djúpar glompur og víðáttumiklar brautir skapa sterka sjónræna upplifun en gefa jafnframt falskt öryggi. Þótt plássið virðist mikið af teig reynast innhöggin oft erfiðari en ætla mætti og staðsetning boltans á brautinni skiptir miklu máli. Völlurinn er því ekki aðeins prófraun á högglengd heldur ekki síður á dómgreind. Víða standa kylfingar frammi fyrir þeirri spurningu hvort skynsamlegra sé að sækja fram af krafti eða velja varfærnari leið. Það er einmitt þessi stöðuga togstreita sem ­gerir Montgomerie-völlinn eftirminnilegan. Nokkrar af síðustu holunum eru sérlega sterkar og þegar komið er inn á lokasprettinn er sjaldnast hægt að slaka á. Völlurinn heldur kylfingum við efnið allt þar til síðasta pútti hefur verið lokið. Barry Lyndon fer í golf O’Meara-völlurinn er allt annars eðlis. Þar tekur við klassískur herragarðsvöllur sem liðast um aldagamla skóga, eftir bökkum Rye-árinnar og um landslag sem virðist fremur skapað fyrir málverk en golf. Það er auðvelt að ímynda sér að persónur úr Barry Lyndon gangi um þetta landslag og ­allir kylfingar sem dá kvikmynd Stanley Kubrick ættu að leika völlinn að minnsta kosti einu sinni. Mark O’Meara lagði áherslu á að nýta náttúrulega fegurð landsins og útkoman er völlur sem margir telja hinn fallegri af þessum tveimur, þótt sitt sýnist hverjum. Trén ramma inn margar brautir, vatn kemur víða við sögu og kylfingar þurfa oftar að móta högg sín eftir að­stæðum en á Montgomerie-vellinum. Eitt helsta kennileiti vallarins er Tyrconnell-turninn, steinhlaðið mannvirki frá átjándu öld sem rís yfir lands­lagið á austurhluta svæðisins. Á nokkrum holum blasir turninn við í fjarska og þjónar bæði sem sjónrænn leiðarvísir og áminning um hina löngu sögu Carton House. Turninn er einn af þeim stöðum sem kylfingar stoppa gjarnan við til að taka mynd og hefur með árunum orðið eitt af einkennum O’Meara-vallarins. Meðal eftirminnilegustu hola vallarins eru þær sem liggja meðfram ánni, þar sem nákvæmni vegur þyngra en ­kraftur. Sérstaklega vekja nokkrar af seinni holunum athygli þar sem vatn, tré og náttúrulegar ­hæðir mynda fallega umgjörð um ­leikinn. Á góðum degi er auðvelt að gleyma skorinu um stund og njóta þess einfaldlega að ganga um þetta sögulega landsvæði. Erfitt en gaman Þótt vellirnir séu ólíkir eiga þeir það sameiginlegt að vera krefjandi án þess að vera ósann­gjarnir. Góður hringur fæst með yfirvegun fremur en krafti og flestir kylfingar munu ganga af 18. flöt með þá tilfinningu að þeir hefðu getað leyst fleiri þrautir vallarins betur. Það er kannski besta einkunn sem golfvöllur getur fengið. Það sem gerir Carton House hins vegar sérstakan áfangastað er ekki aðeins gæði golfvallanna heldur samspil þeirra við umhverfið. Hér er hægt að leika tvo gjörólíka velli sama daginn án þess að yfirgefa herragarðinn og upplifa þannig tvær mjög ólíkar hliðar á írsku golfi á einum stað. Et, drekk og ver glaðr Sem fyrr segir er hótelið við völlinn hið glæsilegasta, en það hefur verið byggt upp við hinn forna herragarð sem það er kennt við. Hótelið er hluti af lúxushótelkeðjunni Fairmont Hotels & Resorts, sem er fræg fyrir meðal annars The Savoy í London og The Plaza í New York. Það þarf því vart að taka fram að allur aðbúnaður er eins og best verður á kosið og þjónusta starfsfólks er sótt úr efstu hillu. Í stuttri golfferð er hvorki ástæða né þörf til þess að yfirgefa herragarðinn. Á hótelinu eru þrír veitingastaðir sem allir eru framúrskarandi, hver á sinn hátt. The Morrison Room er metnaðarfullur veitingastaður með Michelin-stjörnu og óhætt er að mæla með því að taka sér eitt kvöld í að borða þar í hinum glæsilega sal herragarðsins sem veitingastaðurinn er kenndur við. Kathleen’s Kitchen er lágstemmdari, en hann er staðsettur þar sem eitt sinn var eldhús fyrir starfsfólk Carton House og ber stemningin þess merki. Þetta er líflegur staður með góðum mat. Veitingastaðurinn í klúbbhúsinu heitir The Carriage House og það verður að segjast að sá sem þetta skrifar hefur sjaldan fengið betri mat eftir golfhring en þar. Umhverfið er skemmtilegt og til þess gert að menn sitji lengi á staðnum. Þó að engin ástæða sé til að yfirgefa Carton House til að sækja sér mat og drykk er óhætt að mæla með því að kíkja í lítið þorp sem heitir Maynooth og er steinsnar frá. Aðeins tekur fimm mínútur að komast þangað með leigubíl en um hálftíma að ganga þangað í einstaklega fallegu umhverfi. Háskóli er við þorpið og þar ríkir því fjörleg pöbbastemning. Þar eru einnig nokkrir sæmilegir veitingastaðir. Sjaldséður Reuben Matseðlar á veitingastöðum við golfvelli eru yfirleitt keimlíkir frá einum stað til annars eins og flestum kylfingum er kunnugt um. Það kom því skemmtilega á óvart að sjá hina sögufrægu Reuben-samloku á matseðlinum í The Carriage House. Hún sést alla jafna ekki víða utan Bandaríkjanna. Reuben-samlokan er yfirleitt gerð með söltuðu nautakjöti, súrkáli, svissneskum osti og sósu á rúgbrauði. Hún er ein af frægustu samlokum Bandaríkjanna en uppruni hennar er umdeildur. Sumir tengja hana við Reuben’s Restaurant and Delicatessen á Manhattan í New York en aðrir halda því fram að hún hafi orðið til í Omaha í Nebraska. Þar á Reuben Kulakofsky, gyðingur af litháískum uppruna sem rak matvöruverslun í borginni, að hafa óskað eftir samloku með söltuðu nautakjöti og súrkáli á pókerspilakvöldi á Blackstone-hótelinu. Hótelið þróaði hugmyndina áfram með því að bæta við svissneskum osti og dressingu og þar með varð Reuben-samlokan til í þeirri mynd sem margir þekkja hana. Óhætt er að mæla með Reuben-samlokunni á The Carriage House. Raunar má telja það hálfgerðan glæp að heimsækja Carton House án þess að bragða á henni. Hvernig kemstu þangað? GB Ferðir hafa selt golfferðir á Carton House og hófst tímabilið í ár í marsbyrjun. Ferðir eru seldar allt fram í nóvemberbyrjun. Icelandair flýgur daglega til Dublin. Þar sem flugið er stutt og hótelið aðeins í um hálftíma fjarlægð frá flugvellinum er lítið mál að leika 18 holur á komudegi án þess að örendast.