Utanríkisráðuneytið vinnur að kostnaðarmati vegna mögulegs framhalds viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu. Beinn bókfærður kostnaður við viðræður frá 2010 til 2012 hafi verið alls 300,7 milljónir króna, sem hafi verið innan fjárheimilda. Þetta kemur fram í svari utanríkisráðuneytisins við fyrirspurn fréttastofu. Samanlagður kostnaður ráðuneyta vegna viðræðnanna 2009 til 2013 var áætlaður 400 milljónir króna og 590 milljónir í þýðingarkostnað. Óbeinn kostnaður hafi verið nokkur en ekki hafi verið haldið utan um hann sérstaklega. Ráðuneytið segist hafa fengið stuðning frá ESB upp á 733 milljónir vegna áranna 2012 til 2014 vegna þýðinga í gegnum svokallaða IPA-áætlun. Í ljósi þess hve mörg skjöl voru þýdd á sínum tíma sé ljóst að kostnaður við þýðingar yrði nú töluvert lægri. Kostnaðarmat vegna mögulegs framhalds aðildarviðræðna sé háð óvissu um hve hratt viðræður gætu komið til með að ganga og hvernig þær yrðu skipulagðar. Ekki ráðist í meiri háttar breytingar Ráðuneytið segir að stjórnvöld hafi í síðustu viðræðum verið skýr um að ekki yrði ráðist í meiriháttar breytingar sem væri krafist vegna aðildar, nema ljóst væri að Ísland yrði aðili að ESB. Sú yrði afstaða stjórnvalda áfram. Snemma í viðræðum sem fram fóru á árunum 2009 til 2013 hafi íslensk stjórnvöld og ESB náð saman um að Ísland myndi ekki ráðast í breytingar á stofnunum og þær lagabreytingar sem af aðild leiða fyrr en að afstaðinni þjóðaratkvæðagreiðslu. „Fallist var á þau rök Íslands að ekki mætti gefa sér útkomu þjóðaratkvæðagreiðslu og að breytingar sem af aðild leiddu ættu því ekki að eiga sér stað fyrr en að íslenska þjóðin hefði tekið afstöðu til aðildar. Innleiðing löggjafar á grundvelli EES-aðildarinnar myndi þó halda áfram, hér eftir sem hingað til.“ Almennt sé gengið út frá því að ríki sem sækist eftir aðild að ESB taki upp reglur sambandsins, að teknu tilliti til niðurstöðu samningaviðræðna, til að mynda um sérlausnir, aðlaganir á löggjöf ESB eða aðlögunartímabil. Ólíkt öðrum ríkjum sem hafa gengið í sambandið hafi Ísland tekið upp töluverðan hluta reglna sambandsins, bæði í gegnum EES-samninginn og Schengen-samstarfið.