Grímur Barði Grétarsson flutti í heimabæinn sinn Patreksfjörð í heimsfaraldrinum og gerir þar út á grásleppu og á strandveiðar. Hann segist vilja stöðugleika í veiðistýringunni og að sest verði niður með mönnum í haust til að tryggja farsælar lausnir til framtíðar. „Ég fór í hótel- og matvælaskólann eftir að ég lenti í slysi á frystitogaranum Höfrungi III og var að starfa um tíma við matreiðslu á veitingastöðum,“ segir Grímur, sem var tvö ár að jafna sig eftir slysið og fór í skólann í millitíðinni. Unnið á veitingastöðum og í hvalaskoðun „Ég fjórbraut á mér vinstri löppina. Ég hreinlega sneri henni við og það er járn og skrúfur í mér,“ segir Grímur. Slysið varð þegar hann var að þrífa í lok túrs og lenti á röri og féll fram fyrir sig. „Ég fór að vinna á veitingastöðum í Reykjavík en meðfram því var ég að sigla í hvalaskoðun frá Reykjavíkurhöfn, ég gat aldrei slitið mig frá höfninni,“ segir Grímur. Við ruslatunnurnar á Hlemmi Grímur Barði Grétarsson og Birta Ósmann Þórhallsdóttir ásamt Vísu. Mynd/Aðsend Leiðin lá hins vegar aftur til Patreksfjarðar, þar sem Grímur býr nú með konu sinni Birtu Ósmann Þórhallsdóttur. Hann segir meginástæðuna fyrir flutningunum vestur vera þá að hann hafi kynnst Birtu. „Það var við ruslatunnurnar á Hlemmi. Hún var að reka veitingastað þar og ég var að vinna á veitingastað þar líka. Þetta var árið 2017 og svo lágu hugir okkar saman 2019. Og þá skall kóvidið á,“ segir Grímur. Hann hafi unnið á veturna við að kokka í Reykjavík og siglt á sumrin en túristarnir hafi horfið. Fór vestur vegna veikinda móður sinnar „Mamma mín veiktist hérna fyrir vestan og ég ákvað bara að koma mér hingað vestur og náði Birtu konunni minni með, en hún var þá flutt á Hvammstanga. Þetta varð eiginlega til þess að hún festi kaup á húsi til að festa mig,“ segir Grímur í léttum dúr. Í einu af fimm elstu húsunum Hús þeirra Birtu og Gríms heitir Merkisteinn og er byggt 1898. Mynd/Aðsend Þau Birta og Grímur búa í einu af fimm elstu húsunum á Patreksfirði, sem heitir Merkisteinn og er byggt 1898. Það stendur til hliðar við samnefndan stein sem notaður var sem innsiglingarmerki fyrir skútur sem voru á legufærum þar fyrir framan en steinninn er farinn. „Þá keypti ég mér strandveiðibát og svo annan minni grásleppubát. Þeir báru nöfnin Án og Án II. Svo keypti ég annan stærri grásleppubát sem fékk nafnið Ósmann. Hann er nefndur eftir Jóni Ósmanni, ekki Jóni Ósmanni ferjumanni heldur afa hennar Birtu minnar sem var frændi ferjumannsins,“ segir Grímur. Gerði draumabátinn upp „Svo var ég að skoða á netinu fyrir um þremur árum og fann draumabátinn, sem hét Árdís GK en heitir Án BA 77 í dag og sem er Ánin mín í dag. Ég fór í miklar breytingar á bátnum í vetur og fékk með mér frábæran bátasmið, Björn Magnús Magnússon frá Bíldudal, skólabróður minn til tveggja ára og góðan vin. Við lukum verkinu rétt fyrir grásleppuvertíðina núna og er ég yfir mig ánægður með breytingarnar. Hörkubátur!“ Bátasmiðurinn Björn Magnús Magnússon ásamt Grími eftir verklok við breytingar á báti Gríms. Mynd/Aðsend Seldi bátinn „fyrir ekki neitt“ eftir kvótasetningu Til að gera langa bátasögu stutta segist Grímur hafa endað á að eiga tvo grásleppubáta enda hafi hugmyndin verið sú að gerast grásleppukarl. „Þá ætlaði ég að vera á grásleppu hérna á Patró og færa mig svo inn á Brjánslæk og gera hinn bátinn út þaðan á seinna leyfinu sem opnast í júlí,“ segir Grímur. Þá hafi grásleppan hins vegar verið sett í kvóta og hann selt annan bátinn til Grindavíkur „fyrir ekki neitt,“ eins og hann segir. Vandað verði til verks í framtíðinni „Ég var aðeins of fljótur á mér þarna,“ segir Grímur og vísar þá til þess að á Alþingi hafi í vetur síðan verið samþykkt að hverfa aftur frá kvótakerfi í grásleppu. „Vonandi verður vandað til verks núna almennilega þannig að fyllist sátt í kringum þetta,“ svarar Grímur spurður hvernig hann sjái fyrir sér að þessum málum verði háttað í framtíðinni. Fyrst og fremst þurfi stöðugleika. Stanslaust að berjast fyrir tilverurétti Án BA 77. Mynd/Aðsend „Satt að segja er maður orðinn hálf bugaður á kerfinu,“ heldur Grímur áfram. „Það eru endalausar skerðingar og maður er einhvern veginn stanslaust að berjast fyrir tilverurétti sínum. Á sama tíma og ég sé hvað þetta er mikilvægt fyrir bæjarfélagið eru einhverjir að segja að þetta virki ekki og geri ekki neitt fyrir neinn.“ Grímur segir einn lítinn smábát sem borgi bryggjupláss og gjöld til bæjarins jafngilda sextíu fermetra húsi í gjöldum. Miklu skipti fyrir hafnirnar að vera með báta til að halda veltunni. Það lifnar allt við „Það er svo gaman að vera kominn hérna vestur og sjá hvernig bærinn breytist þegar strandveiðarnar eru að byrja. Það lifnar allt við. En á sama tíma erum við endalaust að slást fyrir tilveru okkar. Það er verið að skerða og menn eru að leita að kvóta. Þetta er bara svo furðulegt,“ segir Grímur. Síðari hluta viðtalsins við Grím er hægt að lesa í sjómannadagsblaði Fiskifrétta .