Helgi Björnsson hefur um áratugaskeið mætt þjóðinni með bros á vör bæði á skjánum og sviðinu. Flestum er eflaust minnisstætt þegar tónleikaröðin Heima með Helga varð til í heimsfaraldri, þegar hann hélt tónleika heima í stofu og sjónvarpsáhorfendur fylgdust með. Helgi kíkti til Sigurlaugar Margrétar Jónasdóttur í Segðu mér á Rás 1 og fór yfir lífið og ferilinn. Oftast glaður en lenti í djúpri sveiflu á unglingsaldri Þegar Helgi er spurður hvort það sé alltaf stutt í jákvæðni og bros segir hann að þannig sé það oftast. „Auðvitað, eins og við öll, er ég með þessa bylgjuhreyfingu. Sumir eru með vægari sveiflur en aðrir stærri sem þeir þurfa að vinna með.“ Sveiflur Helga eru blessunarlega ekki stórar. Ég á það alveg til að vera dapur en það varir yfirleitt ekki lengi. Ég á mjög auðvelt með að hrista það af mér. Um hríð þegar hann var á unglingsaldri lenti hann í lægð. Ég var svona sautján ára, lenti í djúpri sveiflu og það var svo erfitt. Ég var bara heima og gat ekki farið út. Fjölskyldan var búsett á Ísafirði, þangað sem Helgi rekur rætur sínar, við höfnina með stórbrotið útsýni yfir hafið. Hann naut þess í depurð sinni að horfa í sjónauka. „Ég var bara að horfa á fuglana. Sat í hægindastól og horfði á fuglana allan daginn.“ Foreldrarnir fundu að drengurinn var niðurdreginn og það gerði hann líka sjálfur að einhverju leyti. „Eftir á að hyggja áttaði ég mig á því að eitthvað slíkt hefði verið i gangi. Svo byrjaði maður bara að vinna, mála með pabba og djöflast og þá var þetta farið. Í minningunni var þetta langur tími en þetta voru kannski bara nokkrir dagar.“ „Ég þurfti ekki að gera neitt“ Helgi var í uppeldinu prinsinn á heimilinu en hann á fimm systur. Hann segist gamansamur að sem slíkur hafi hann losnað við heimilisverkin á æskuheimilinu að mestu. „Ég þurfti ekki að gera neitt og tók ekki eftir þessu. Þær voru alltaf að djöflast eitthvað, taka til og ryksuga, taka til í herberginu,“ segir hann og bætir við að móðir hans hafi árangurslítið hvatt hann til að taka til hendinni. „Setja í vél? Ég gerði það aldrei fyrr en á seinni skeiðum lífs míns,“ segir hann og hlær. Yndisleg og barngóð móðir sem ól upp hálfan fjörðinn Foreldrar Helga eru bæði á lífi og fyrir það er Helgi afar þakklátur. Þau eru á tíræðisaldri og búa á Ísafirði í góðu yfirlæti. María Gísladóttir, móðir Helga, var útivinnandi og það hafi verið afar algengt fyrir vestan. Hún starfaði í leikskóla og fólk muni eftir henni. „Ég er stöðvaður út á götu og fólk spyr hvað er að frétta af móður þinni? Hún ól mig upp og er svo yndisleg.“ Í fótbolta eins og pabbi, en stelpurnar heilluðust af poppurum Björn Helgason, faðir hans, var húsamálari og mikill íþróttamaður, spilaði sem miðjumaður og framherji í íslenska landsliðinu í fótbolta 1959-1963. Þrátt fyrir mikla velgengni hafi hann tæpast látið sig dreyma um atvinnumennsku erlendis. Helgi var líka efnilegur með knöttinn á tímabili. „Ég var góður í yngri flokkunum og svo sá ég fram á það að stelpurnar höfðu mun meiri áhuga á þeim sem voru með míkrafón en þeim sem spiluðu fótbolta. Það var ekkert flókið í mínum huga,“ segir hann glettinn. Leikarinn og tónlistarmaðurinn fóru á flug strax eftir útskrift Helgi útskrifaðist úr leiklist árið 1983 og fékk tvö atvinnutilboð, bæði að syngja með hljómsveitinni Grafík og að taka að sér hlutverk Arngríms Árland í Atómstöðinni. Hann tók bæði störfin að sér og þar með spruttu bæði leikarinn og tónlistarmaðurinn fram á sjónarsviðið, þar sem þeir hafa verið síðan. Eftir rúman áratug í leikhúsinu ákvað Helgi einblína heldur á tónlist. „Síðan ætla ég að meika það sem poppstjarna úti í heimi. Þá gaf ég frá mér leikhúsið í bili.“ En leiklistin fór ekki neitt, hann hefur síðan tekið að sér fjölmörg eftirminnileg hlutverk í kvikmyndum og sjónvarpsþáttum. „Mér fannst æðislegt að leika og finnst skemmtileg vinna að vera með samstarfsfólki að skapa nýja sýningu og hvað sem verið er að gera, eða kvikmynd. Það er ótrúlega skemmtileg hópvinna og ævintýri sem gerast.“ Fátt jafnast þó á við að troða upp og flytja tónlist fyrir ahorfendur. „Að standa einn á sviði fyrir framan 5.000 manns og þau syngja öll lögin þín, það er rosalega öflug tilfinning.“ Alltaf gaman að vinna með eiginkonunni Helgi er giftur Vilborgu Halldórsdóttur leikkonu, leiðsögumanni og textahöfundi. Þau kynntust í leiklistarskólanum og hafa verið óaðskiljanleg síðan og það hefur komið fyrir að þau hafa starfað saman. „Ekki oft, en það er voðalega gaman,“ segir Helgi um samstarf hjónanna. Vill breiða út boðskap hlýju og jákvæðni Í leik og starfi er Helgi drifinn áfram af jákvæðni. „Maður hefur verið þeim megin í lífinu, vill breiða út þennan boðskap. Jákvæðni í samskiptum.“ Hann ber þó virðingu fyrir því að þetta kunni að vera annars eðlis hjá öðrum. Hver listamaður finnur sín skref, hvernig hann vill miðla því sem býr inni í honum. Sumir vilja vera reiðir og benda á það sem aflaga fer og það er mjög gott líka. Ég hef einbeitt mér frekar að því sem að eru tilfinningalegir og jákvæðir hlutir, því sem er í sálinni. Hlýju og þeim elementum sem mér finnst gott að komi fram inn í okkar umhverfi. Það er líka ákveðin pólitík sem felst í því að strá um sig hlýju og gleði. „Ég á það alveg til að vera dapur en það varir yfirleitt ekki lengi. Ég á mjög auðvelt með að hrista það af mér,“ segir gleðigjafinn Helgi Björnsson sem oftast tekst að finna björtu hliðarnar á lífinu og tilverunni.