Það er hætt að koma manni á óvart þegar kosningaloforð gufa upp um leið og talið hefur verið upp úr kjörkössunum. Þess vegna er svo hressandi að sjá nýjan meirihluta í Reykjavík, undir forystu Hildar Björnsdóttur borgarstjóra, byrja kjörtímabilið á því einfaldlega að standa við stóru orðin. Tökum Laugalækjarskóla sem dæmi. Í vor stefndi allt í óefni. Nauðsynlegar leka- og mygluviðgerðir á skólans áttu að fara fram, verktaki var meira að segja búinn að manna verkið, þegar í ljós kom á síðustu stundu að fjármagnið var hvergi að finna. Það var þó passað að halda því leyndu fram yfir kosningar. Starfsfólki var skiljanlega brugðið. Þetta er nákvæmlega sú tegund klúðurs sem fólk er orðið þreytt á: ákvarðanir teknar í tómarúmi og reikningurinn sendur áfram til þeirra sem síst skyldi. Svo gerist nokkuð óvænt. Nýr meirihluti tekur við, og í stað þess að týna málinu í nefndum og minnisblöðum eru framkvæmdirnar settar af stað í sumar. Bæði skólastjórinn og foreldrar unglinganna anda léttar og hrósa borginni fyrir snögg og hreinskiptin viðbrögð. Það segir sína sögu þegar fólkið á gólfinu, sem sjaldnast hefur ástæðu til að klappa stjórnmálamönnum á bakið, gerir það ótilneytt. Og hér liggur kjarni málsins fyrir okkur sem fylgjumst með rekstri hins opinbera. Frestað viðhald er ekki sparnaður, það er bara dýrari reikningur seinna meir. Mygla bíður ekki eftir fjárhagsáætlun. Meirihluti sem skilur þetta, og þorir að forgangsraða grunnþjónustu fram yfir gæluverkefni, er að reka borgina eins og ábyrgt fyrirtæki frekar en svifaseina stofnun. Einn skóli gerir vitanlega engan að afburðaborgarstjóra, og verkin verða dæmd þegar fjögur ár eru liðin en ekki fjórar vikur. En byrjunin lofar svo sannarlega góðu. Meira af þessu, takk.