„Mokveiði já. Við lentum oft í mokveiði á Selvogsbanka, eins á Halanum og náttúrlega við Grænland,“ segir Markús Guðmundsson. — Hvað er það mesta sem þú manst eftir? Fiskifréttir 4. júní 1993. „Áttu við þorskfiskirí? Ég hef nú ekki skráð neitt hjá mér. Ég man eftir því að við vorum einu sinni við ísröndina við Grænland. Ísinn var að koma yfir fiskislóðina. Þá lét ég vel á dekkið á honum Júpiter. Ætli það hafi ekki verið um 150 tonn á tuttugu tímum. Ég vissi að það yrði ís yfir slóðinni nokkrum tímum síðar þannig að það var eins gott að kýla vel á dekkið. Við höfðum ekki undan að gera að. Það var bara blóðgað og blóðgað. Þetta var nú bara ein glefsa sem ég fékk í þessum túr. Um 72 pokar á tuttugu tímum. Það tók sólarhring að gera að þessu. Þetta var að vori til, í byrjun maí og eintómur hrygningarþorskur. Svo fórum við bara að fiska aftur þegar törnin var búin. Við kláruðum túrinn með því að fylla bátinn, fengum eitthvað á fjórða hundrað tonn.“ — Manstu eftir svipuðu fiskiríi hérna heima? Markús Guðmundsson togaraskipstjóri. „Það var oft gott fiskirí og mok en það stóð sjaldan svona lengi. Ég man ekki eftir því að það væri mok allan túrinn eins og var þarna við Grænland.“ Þetta var roknafiskirí — Varstu einhvern tímann suður á Hrauni? „Já, ég stundaði það dálítið. Þar komu ágætar hrotur. En það var misjafnt. Það fiskaðist kannski bara annað dægrið, bara um kvöldið og fram eftir nóttu. Svo var það búið.“ — Það hefur bara fiskast þar þegar vel lá á þeim gula? „Já, hann var ekki alltaf niður við botninn. Og svo þegar flottrollið kom var ekki alltaf hægt að ná honum í flotið nema á vissum tímum.“ — Varstu á karfa líka? „Jú, ég reyndi það. Við vorum fyrst hér við Ísland og þegar fór að tregast hér fórum við til Grænlands og síðar til Nýfundnalands. Þetta var roknafiskirí þar. Og oft hérna heima líka. Maður fyllti bátinn alltaf. Það gat líka verið helvíti gott fiskirí í karfa á Dohrn-bankanum. Um tíma var það virkilega gott. Yfirleitt voru þetta nú fullfermistúrar á meðan karfinn fékkst hér við land. Venjulegast um 300 tonn og þar yfir. En það voru til stærri túrar.“ Maður hefði verið rekinn „Þetta þættu nú litlir túrar sem þeir eru að fá í dag. Bara veiðileysistúrar sko. Maður hefði fljótlega verið rekinn þá ef maður hefði ekki komið með meira. Það er svo lítið fiskirí nú orðið. Það er ekki nema eðlilegt að mennirnir fái ekki meira. Svo eru þeir bundnir í báða skó með kvóta og svona. Þeir eiga ósköp bágt þessir menn.“ Markús var staddur í veiðihúsinu Flóðvangi í Vatnsdal þegar Fiskifréttir ræddu við hann í síma. Þar var hann að mála og undirbúa fyrir veiðitímann. — Og nú ertu kominn í laxinn? „Ég geri nú lítið af því lagsmaður. Ég fiska lítið nú orðið. Ég geri bara ekki neitt. Ég er bara að snyrta dálítið til útihús sem er hér. Það er húsið, sem þeir geyma laxinn í höfðingjarnir. Það þarf að mála að utan og svona. Það verður að sýna þessum fallega fiski fulla virðingu. Laxinn er konungur hafsins.“ — Fékkstu einhvern tímann lax í vörpuna? „Jú, við fengum einu sinni lax. En þegar ég var á síld, sem stráklingur, þá fengum við einu sinni sautján punda lax í nótina. Það fengu allir eina sneið og hana væna,“ sagði Markús að lokum.