Guðni Már Harðarsson var harðákveðinn frá unglingsaldri að verða prestur. Hann segir að starfið sé gefandi og hans köllun en það geti líka verið erfitt. Það reyndi mikið á að koma að hrikalegu máli þegar Bryndís Klara Birgisdóttir, ung stúlka í blóma lífsins, var myrt. Af þessu hörmulega máli hafi þó sprottið upp kærleikshreyfing í minningu hennar. Hann ákvað á dögunum að breyta til og stefnir nú til Danmerkur þar sem hann verður prestur Íslendinga í Kaupmannahöfn. Guðni Már var gestur Viktoríu Hermannsdóttur í Segðu mér á Rás 1 þar sem hann sagði frá. „Ertu ruglaður, við erum í tíunda bekk“ Guðni Már var sautján ára gamall og búsettur í Svíþjóð þegar stefna hans á að verða prestur varð skýr. Séra Jón Dalbú Hróbjartsson, sem var prestur í Laugarneskirkju, fór til Svíþjóðar þar sem hann sinnti sálgæslu og söfnuði Íslendinga í Svíþjóð. Jón er giftur föðursystur Guðna, Ingu Þóru Geirlaugsdóttur. Tvær yngstu dætur hjónanna og frænkur Guðna Más fluttu með þeim til Svíþjóðar en sú eldri, Heiðrún, vildi aðeins vera í eitt ár og fara þá aftur heim til kærastans. Þá vildi sú yngri ekki vera ein og systkinalaus úti svo að fjölskyldan hafði samband við þrettán ára Guðna Má. Ég man að vinir mínir voru bara ertu ruglaður, við erum í tíunda bekk! Við munum eiga skólann og getum gert allt! En þá kom trúin aðeins inn. Ráðvilltur stillti hann Guði upp við vegg Guðni Már er alinn upp í kristilegu starfi í KFUM og -K og trúin hafði fylgt honum alla tíð. Guðni Már svaraði Jóni að hann væri til í að koma ef að hann fengi að vera í bekk með Margréti frænku sinni en það virtist ekki auðsótt. Þá komu vöflur á hann og hann sagði: Ég get ekki lofað því, því hún er í skóla sem þarf að sækja um í febrúar og það gæti orðið mjög erfitt en ég skal athuga það. Hann fékk einkunnirnar mínar og fór til Gautaborgar og ég hugsaði bara hvað á ég að gera? Á ég að missa af tíunda bekk? En mig langar að læra nýtt tungumál og prófa þetta. Úr varð að Guðni Már ákvað að treysta á leiðsögn almættisins. Hann bað til Guðs og sagði að ef hann ætti að fara út þá kæmist hann inn í skólann. Þetta var kannski svolítið kjánaleg bæn, ég stillti Guði upp við vegg bara en ég var ráðvilltur. Hefur alltaf litið á þetta sem bænasvar Jón fór með einkunnir Guðna Más á fund skólastjórans. Skólastjórinn sagði honum að í raun væri of seint að sækja um en það vildi svo til að einn nemandi í bekk Margrétar hefði hætt við að þiggja skólavistina bara daginn áður. Ennfremur að hann þyrfti að fylla ákveðinn kvóta og fá útlending í bekkinn. Ótrúlegar tilviljanir réðu því að Guðni Már fékk pláss í bekknum og flutti til Svíþjóðar. Ég hef alltaf litið á þetta sem bænasvar eða handleiðslu. Þennan vetur ákvað ég að verða prestur. Mikilvægt að vera hvetjandi fyrir fólk sem er að læra tungumálið Guðni segist aldrei hafa þroskast jafnmikið og hratt og þetta ár sem hann dvaldi ytra. Hann hafði verið vinmargur og félagslega sterkur en upplifði sig í fyrsta sinn utangátta því hann var ekki reiprennandi í sænsku. „Þegar maður kom til Svíþjóðar mállaus fékk ég svo mikla innsýn í að vera ekki alltaf í fókus. Maður fór að tala við þá sem áttu ekki marga vini og sú reynsla, að vera mállaus og geta illa tjáð sig og að samsvara sér kannski meira á meðal þeirra sem voru á jaðrinum er bara eitt það gæfuríkasta sem ég hef átt. Mér finnst það gjöf.“ Sænskunni var hann fljótur að ná og hann segir að Svíarnir hafi hvatt sig áfram. Svíarnir sögðu: Þú ert kominn til Svíþjóðar til að læra sænsku svo ég er ekki að fara að tala við þig á ensku. Við verðum róleg og hlustum á þig. Þetta segir hann að við Íslendingar megum gjarnan taka okkur til fyrirmyndar, að vera hvetjandi fyrir fólk sem er að læra tungumálið. Mér finnst það mikilvægt þegar við núna fáu nýja Íslendinga að við séum ekki alltaf að tala ensku. Það er gjöf að brosa og svara á íslensku og gefa þeim sjálfstraust til að tjá sig á íslensku, ekki alltaf skipta í ensku. Þá lærir maður fyrr. Trú og góðir vinir Guðni hafði áður verið í Ártúnsskóla þar sem hann eignaðist góða vini sem enn fylgja honum. „Það er gott að geta alltaf átt hóp sem maður getur þagað með og spjallað. Verið algjörlega þú sjálfur,“ segir hann. Hann er næstelstur í hópi fjögurra systkina og lýsir sjálfum sér sem jákvæðum og lífsglöðum. Trúin kom snemma til hans sem fyrr segir. Foreldrar hans voru sjálfboðaliðar í kristilegum sumarbúðum og það varð hluti af lífi hans að fara í sumarbúðir og taka þátt í vinnu þar. Viðhorfið í starfinu mótaði hann. Amma hans Sveinbjörg Heiðrún Arnmundardóttir, eða Sveina, var í um 46 sumur í Ölveri í kristilegum sumarbúðum og helgaði líf sitt starfinu. Trúin var því alltumlykjandi í lífi Guðna. Það gaf mér dýrmæta reynslu, ekki síst trúarneista og lífsviðhorfið að það sé til eitthvað stærra og meira en við sjálf. Að geta lagt áhyggjur sínar í hendur drottins eða til æðri máttar hefur verið ein mín mesta gæfa og það hefur mótað mig mikið. Var kallaður presturinn í Kvennó Framhaldsskólanám sótti hann í Kvennaskólann þar sem hann segist hafa verið í einhverjum skemmtilegasta bekk i sögu skólans. „Mér finnst voða gaman þegar það eru haldnir endurfundir en það var dýrmætur kjarni í þessum bekk,“ segir hann. Í menntaskóla var hann gjarnan kallaður presturinn og þar tók hann þátt í trúarstarfi. Það var lítill hópur sem kom saman í bænastundir í hádeginu í Kvennó. Ég var líka mjög virkur í æskulýðsstarfi Árbæjarkirkju þar sem ég var með vinnu samhliða menntaskólaárunum. Tók stelpu með á fyrsta menntaskólaballið og giftist henni svo Menntaskólaárin voru líka örlagarík því á fyrsta ballið í Kvennaskólanum bauð hann með sér stúlku úr Menntaskólanum í Reykjavík sem hann hafði orðið skotinn í um sumarið. Hún heitir Ásdís Björnsdóttir og er menntaskólakennari og þau eru hjón eftir 30 ára samband. „Við erum núna 16. september að halda upp á 30 ára paraafmæli og það nálgast silfurbrúðkaup,“ segir Guðni Már. Við erum búin að þroskast saman, við eigum gott líf og hún er minn betri helmingur og jarðtenging. Ég er mjög lánsamur að hafa kynnst henni. Djúp tengsl við fólk sem hann mætir á gleði- og sorgarstundum Það lá beint við að fara í guðfræði, enda hafði Guðni verið ákveðinn síðan hann var í tíunda bekk í Svíþjóð. Námið er fimm ára og samhliða því starfaði hann í æskulýðsstarfi í Árbæjarkirkju og var svo ráðinn þangað sem skólaprestur. Þaðan lá leiðin í Lindakirkju þar sem hann hefur starfað í átján yndisleg ár. Hann er afar vinsæll prestur og margir hafa lýst yfir yfirvofandi söknuði. Þegar hann er spurður út í vinsældirnar segir hann: „Við höfum öll notið þeirrar blessunar að við erum öll að róa í sömu átt, það er afskaplega góður starfsandi í Lindakirkju.“ Og samfélaginu hefur hann kynnst náið á sorgar- og gleðistundum. Maður er að skíra fyrir börn sem maður fermdi. Maður kynnist fólki á dýrmætum stundum, fær að koma inn á heimili og skíra en líka að vera í óbærilegum aðstæðum, til dæmis þegar komið hafa skilaboð frá lögreglu um að slys hafi orðið eða önnur mikil og djúp sorg. Þá geta þessi tengsl orðið. „Hjálpaðu mér að velja orðin eða hlusta“ Faðir Bryndísar Klöru Birgisdóttur, Birgir Karl Óskarsson, er góður vinur Guðna Más. Sá skelfilegi atburður, þegar hún var myrt á menningarnótt, stendur honum nærri. Þegar hún lést var Guðni Már fenginn til að tala við félagsmiðstöðina sem Bryndís Klara hafði sótt og tala við vini hennar. Þá sá maður, út af því að ég hafði verið með þessa krakka í fermingarfræðslu voru dýpri tengsl sem settu niður ákveðna þröskulda og maður gat farið fyrr inn í. Maður fattaði já það er það sem samfélag og tengsl gera. Að koma inn í slíkar aðstæður tekur á, ekki síst eins og í tilviki Bryndísar Klöru því Guðni er fjölskylduvinur. Hann leitar því á náðir almættisins og biður guð að styðja sig. Hann andar djúpt og hugsar: Guð. Ef ég á að segja eitthvað sem að getur veitt huggun, hjálpaðu mér að velja orðin eða hlusta. Ég er ekki einn á ferð, hinn stóri veruleiki trúarinnar og boðun Biblíunnar. Það síðasta sem Jesú sagði var: Sjá ég er með ykkur alla daga allt til enda veraldar. „Ef einhver einn ákveður að taka ekki hníf í bæinn er þetta til einhvers“ Hann segir að það sé engin leið að lýsa missinum og sársaukanum sem fjölskylda Bryndísar hefur orðið fyrir. Það hjálpi þeim að til verði vitundarvakning vegna þessa harmleiks sem mögulega geti komið í veg fyrir að slíkt endurtaki sig. Þessi hugsun: Við getum ekki breytt þessu en þetta getur orðið til þess að bara ein manneskja þurfi ekki að upplifa það sem við gerðum. Ef einhver einn ákveður að taka ekki með sér hníf í bæinn þá er þetta til einhvers. „Þau munu vera riddarar“ Guðni rifjar það upp þegar hann og skólastjóri Verslunarskólans, Guðrún Inga Sívertsen, héldu minningarstund fyrir nemendur. „Við fengum tíma til að umvefja hana ást, allir gátu kvatt og litla systir hennar kom með bangsann hennar,“ segir Guðni Már en þarf að gera hlé á máli sínu. Þetta var ótrúlega erfið reynsla en um leið fallegt hve margt fallegt gerðist í þessu. Við héldum þennan fund fyrir nemendur Verslunarskólans og Salaskóla og við hefðum getað fyllt kirkjuna tíu sinnum en þetta var lokuð stund því við þurftum að halda utan um þá sem stóðu henni næst. Foreldrar Bryndísar Klöru treystu sér ekki til að vera viðstödd minningarstundina en þau gátu fylgst með í gegnum streymi. Þegar liðið var að lokum minningarstundarinnar sendi Guðni föður hennar skilaboð og spurði hvort hann hefði einhver lokaorð sem hann gæti ávarpað samkomuna með. Það líða ekki tvær mínútur þar til hann hefur svarað: Við erum svo þakklát fyrir hlýhuginn og stuðninginn. Þau munu vera riddarar í að láta minningu hennar aldrei gleymast og gera kærleikann að eina vopninu í samfélaginu. Þessi orð greip Halla Tómasdóttir forseti Íslands, riddarar kærleikans urðu til. Vinkonur hennar fóru í bleika boli og það má segja að það hafi orðið bleik bylting til minningar um Bryndísi. „Það eru enn ýmsir ávextir af því.“ Vildi timburhús í miðbænum og tvo ketti Guðni minnist á nokkuð sem hann komst að í útför Bryndísar. Kvöldið sem Bryndís var myrt var hún á gangi í miðbænum ásamt vinkonu sinni. Bryndís sneri sér að vinkonu sinni og sagði: Þegar ég er stór ætla ég að búa í timburhúsi í miðbænum. Ég ætla að eiga tvo ketti sem heita Jólatré og Herðatré. Þetta er draumurinn. Þegar minningarsjóður Bryndísar fór að stækka var ákveðið að hugsa enn hærra og kaupa hús. Þau höfðu samband við heilbrigðisráðuneytið og í ljós kemur að það er verið að setja á laggirnar verkefni sem er svipað og Bjarkarhlíð, sem er miðstöð fyrir þolendur ofbeldis, en fyrir börn. Það hefur verið ákveðið að láta úrræðið heita Bryndísarhlíð og hýsa það í húsnæði í bænum sem Kennaraskólinn var áður í. Faðir hennar gerði uppgötvun þegar hann virti húsið fyrir sér. Við vorum búin að eiginlega fastsetja húsið þegar pabbi hennar segir: Þetta er timburhús. Þetta er timburhúsið þar sem hún ætlaði kannski að vera. Kærleikurinn alltaf rétta svarið Hann segir að saga mannsins sé uppfull af áföllum sem krefjist ótrúlegs æðruleysis. Þá erum við oft að sjá einhverja ljósbera koma með ljós og tendra það í miklu myrkri. Það eru ótrúlega margar fallegar sögur sem maður geymir í hjarta sér. Oft er það fólk sem var kannski bara steinvala sem breytist í kletta. Þegar þú áttar þig á nýju hlutverki, valdeflist og finnur að kærleikurinn fellur aldrei úr gildi heldur er alltaf rétta svarið. Erfitt að predika þegar maður er ósáttur við guð En á svona stundum getur verið erfitt að rísa upp og finna ljósið í myrkrinu. Á tímabili efaðist Guðni um flest. Ég man að ég átti að predika vikuna eftir og ég hugsaði bara: Þú hefur ekkert að segja, þú ert ofboðslega ósáttur út í guð og það er óbærileg sorg sem þú ert alltaf með annan fótinn í, ætlarðu svo bara að koma og taka texta dagsins og predika? Þá segir hann að kletturinn sinn í trúnni hafi í raun verið söfnuðurinn sem trúði fyrir hann. Trú mín var lítil á þeim tímapunkti, það var allt bara hindranir og svartnætti. Það eina sem maður gat var að ganga áfram. „Ég skil ekki af hverju þetta er svona“ Sóknarbörnin komu til Guðna og sögðust biðja fyrir fjölskyldu Guðna og biðja fyrir honum sjálfum í þessari sorg. Í því var huggun en reglulega þyrmdi þó yfir hann aftur. Þrátt fyrir allt og það er þannig að ég mun enn á efsta degi spyrja af hverju í ósköpunum mátti hún ekki lifa. Ég skil enn ekki af hverju þetta er svona en ég veit það að hún er á góðum stað. Eins langt og það er, er enn þessi erfiða sorg sem fjölskyldan glímir við. En það er bara ein leið og hún er áfram, og til þess að vísa veginn tendrar Guðni ljósið. Í öllu þessu myrkri, að koma með ljós, eins ósanngjarnt og erfitt og þetta samt er. Ég gæti ekki hugsað mér að gera þetta án þess að hafa von trúarinnar. „Trú mín var lítil á þeim tímapunkti, það var allt bara hindranir og svartnætti,“ segir séra Guðni Már Harðarson. Hann er fjölskylduvinur Bryndísar Klöru Birgisdóttur heitinnar og gekk í gegnum erfiðan tíma við fráfall hennar.