Sem betur fer hefur málflutningur þeirra sem hvetja landsmenn til að segja já í þjóðaratkvæðagreiðslunni síðar í þessu mánuði ekki eingöngu hverfst um ódýrari kjúkling, kaffibolla og hversu ólmir kommissararnir í Brussel eru að fjármagna borun jarðganga til Vestmannaeyja og væntanlega að bjarga stúkunni við Laugardalslaug í leiðinni líka. Þannig skrifar Arnór Sighvatsson fyrrverandi aðstoðarseðlabankastjóri grein sem birtist á Vísi í síðustu viku sem er ágætur umræðugrundvöllur um hvort hagsmunum Íslands sé best borgið með aðild að Evrópusambandinu. Arnór nefnir mikilvægi alþjóðaviðskipta sem rök í málinu. Þau eru veigamikil. En hann nefnir þó engin rök um það hvað ávinnst í þeim efnum með aðild umfram það sem Íslendingar njóta nú þegar með því að tilheyra hinum sameiginlega markaði. Breska blaðið The Financial Times hefur eftir Ólafi Þ. Harðarsyni að stefna Donalds Trump Bandaríkjaforseta sé í raun að reka Íslendinga í faðm Brusselvaldsins. Það má lesa af grein Arnórs að hann sé á sama máli, en hann leggur mikla áherslu á að stjórnvöld leggi áherslu á að liðka fyrir viðskiptum við þær þjóðir sem við deilum sameiginlegum gildum með. Staðreynd málsins er að við gerum það nú þegar. Þjóðirnar sem við deilum sameigin­legum gildum með er ekki eingöngu að finna innan ESB. Bretland og Kanada eru mikilvægar viðskiptaþjóðir Íslendinga, að ónefndum fjölda ríkja í Asíu og víðar um heim. Ef skaðlegri stefnu Trumps í tolla­málum og öðru því sem tengist alþjóðaviðskiptum verður áfram fylgt eftir að valdatíð hans ­lýkur – sem er alls ekkert víst – verður að teljast líklegt að þessi lönd þétti raðirnar. Það er einmitt þetta sem Mark Carney forsætisráðherra Kanada hefur talað fyrir og hefur fallið í frjóan jarðveg. Að þessu leyti verður hvorki séð að skjól né tækifæri sé að finna í aðild að lokuðu tollabandalagi ríkja hvers vægi í alþjóðahagkerfinu hefur farið síminnkandi í alþjóðahagkerfinu og standa frammi fyrir verulegum áskorunum hvað ríkisfjármál og samkeppnishæfni varðar, svo ekki sé minnst á lýðræðislegar áskoranir. En eins og grein Arnór ber merki um er annað og meira sem heillar hann við ESB. Það er sjálft regluverkið. Það þarf kannski ekki að koma á óvart þegar horft er til starfsferils hans. Arnór segir í grein sinni: „Ísland yrði aðili að bankasambandi ESB. Stóru bankarnir þrír, sakir hlutfallslegrar stærðar, yrðu því undir sameiginlegu eftir­liti fjármálaeftirlits ECB og fyrirhugaður sameiginlegur innistæðutrygginga­sjóður myndi bera kostnað af því að greiða út innistæður til tryggðra innistæðueigenda ef áfall yrði. Hætta á erfiðri milliríkjadeilu, sbr. Icesave málið, í tengslum við starfsemi fjármálafyrirtækja yfir landamæri myndi því minnka.“ Það er áhugavert að Arnór nefni sameigin­legan innstæðutryggingasjóð í þessu samhengi. Áform hafa verið um að koma honum á laggirnar í meira en áratug en málið þokast ekkert áfram vegna andstöðu einstakra stórra ríkja. Í raun og veru endurspeglar það ákveðna tilvistarkreppu sem Evrópusamruninn er kominn í vegna evrunnar. Margir hagfræðingar telja að evran verði til lengri tíma óstöðug nema sameiginleg peningastefna verði studd af meiri sameigin­legri fjármálastefnu, þar á meðal sameiginlegri skuldaútgáfu. Ekkert hefur verið rætt um þennan þátt málsins í umræðum um aðild hér á landi – skoðanaskipti um það hvert ESB stefnir hafa algjörlega fallið í skuggann af tali um verð á kjúklingabringum og kaffibollum. Flestir greinendur eru sammála um að aukin miðstýring og völd til ESB á ­kostnað þjóðríkjanna feli í sér stjórnkerfisbreytingar sem færi samrunaferlið enn nær frönskum hefðum en ­norðurevrópskum. Breski sagnfræðingurinn Peter ­Hennessy lét þau orð eitt sinn falla að „Evrópusamruninn hafi verið búinn til af lævísum, kaþólskum, vinstrisinnuðum frönskum skriffinnum“. Hann bætti svo við: „Flestir Bretar eru ósáttir við a.m.k. þrjú af þessum fimm atriðum.“ Sennilega standa Íslendingar nálægt Bretum í þessum efnum. Þó svo að viðsjárverðir tímar séu uppi í alþjóðamálum felur aðild að ESB ein og sér ekki í sér nein sérstök tækifæri eða vernd fyrir Íslendinga. Því fer fjarri. Við þurfum ekki evrópskt regluverk til að stunda alþjóða­viðskipti og Brussel hefur ekkert til málanna að leggja í öryggis- og ­varnarmálum. Ísland þarf hvorki aðild að Evrópusambandinu til að eiga frjáls viðskipti við umheiminn né til að tryggja ­öryggi sitt. Þar gegna EES-samningurinn annars vegar og Atlantshafs­bandalagið hins vegar lykilhlutverki. Aðild að ESB breytir hvorugu.