Eftir marga mánuði þar sem áhættusækni hefur ráðið ferðinni á Wall Street eru teikn á lofti um að fjár­festar kunni á ný að beina sjónum sínum að varnar­hluta­bréfum og félögum með stöðugri rekstur. Í fjár­festa­pistli Wall Street Journal er bent á að sveiflu­kenndustu hluta­bréfin í S&P 500-vísitölunni hafi skilað langtum meiri ávöxtun en stöðugri félög frá því markaðir tóku við sér eftir skarpa en skamm­vinna lækkun í apríl í fyrra. Frá botni þeirrar lækkunar og fram á þriðju­dag hafði vísi­tala sveiflu­kenndra hluta­bréfa í S&P 500 skilað 123 pró­sentu­stigum meiri ávöxtun en vísi­tala félaga sem jafnan sveiflast minna. Þróunin endur­speglar mikla áhættusækni á mörkuðum. Þegar fjár­festar trúa því að hækkunar­skeiðið haldi áfram sækja þeir gjarnan í hluta­bréf sem geta hækkað hratt, jafn­vel þótt þeim fylgi meiri sveiflur. Fyrir­tæki með fyrir­sjáan­legri tekjur, stöðugri af­komu og minni sveiflur verða þá gjarnan út undan. Sagan sýnir þó að slík tíma­bil geta gengið of langt. Eitt þekktasta frávik fjár­mála­fræðinnar er að stöðugri hluta­bréf hafa til lengri tíma oft skilað betri ávöxtun miðað við áhættu en þau sem sveiflast mest. Með öðrum orðum hefur það ekki endi­lega borgað sig að elta mestu hreyfingarnar á markaðnum, þótt slík við­skipti geti reynst mjög arðbær á meðan bjartsýnin er sem mest. Í pistlinum er vísað til rannsókna Pim van Vliet, sér­fræðings í magn­bundinni eignastýringu hjá hollenska eignastýringar­fyrir­tækinu Robeco, og Jans de Koning, sam­starfs­manns hans. Þeir hafa sýnt fram á að hluta­bréfa­safn stöðugri félaga hafi til lengri tíma skilað betri ávöxtun að teknu til­liti til áhættu en safn sveiflu­kenndari hluta­bréfa. Þá hafi slíkt safn ekki tapað fé yfir heilan ára­tug, ólíkt safni áhættu­meiri hluta­bréfa sem tapaði fé á fjórða ára­tug síðustu aldar, á áttunda og fyrsta ára­tug þessarar aldar. Skýringin liggur meðal annars í hegðun fjár­festa. Á hækkunar­mörkuðum hafa þeir til­hneigingu til að of­meta líkurnar á því að þau hluta­bréf sem hafa hækkað mest haldi áfram að bera af. Þeir eru því reiðu­búnir að greiða hátt verð fyrir félög sem geta hreyfst hratt, en líta fram hjá stöðugri rekstri sem skilar hægari og jafnari ávöxtun. Á bolamörkuðum hafa þeir til­hneigingu til að of­meta líkurnar á því að þau hluta­bréf sem hafa hækkað mest haldi áfram að bera af. Þeir eru því reiðu­búnir að greiða hátt verð fyrir félög sem geta hreyfst hratt, en líta fram hjá stöðugri rekstri sem skilar hægari og jafnari ávöxtun. Sú staða virðist nú hafa skapast á ný. Sam­kvæmt Wall Street Journal voru stöðugri félög innan S&P 500 að jafnaði verðlögð með um 20 pró­senta álagi á sveiflu­kenndari félög á fjórtán ára tíma­bili fram að markaðslækkuninni í apríl í fyrra, sé miðað við hagnað síðustu tólf mánaða. Nú hefur myndin snúist við. Stöðugri félögin eru verðlögð með nærri 40 pró­senta af­slætti gagn­vart þeim sveiflu­kenndari. Slíkur verðmunur getur reynst mikilvægur ef fjár­festar fara að draga úr áhættu. Eftir langt tíma­bil þar sem markaðurinn hefur verð­launað þá sem sóttu í mestu sveiflurnar gæti komið að því að fyrir­sjáan­legri tekjur, sterkt sjóð­streymi og hóf­legri verðhreyfingar verði aftur metin að verð­leikum. Það þýðir ekki endi­lega að fjár­festar séu að snúa baki við vaxtarfélögum eða tækni­fyrir­tækjum sem hafa leitt hækkunina á mörkuðum en það kann að benda til þess að verðlagningin hafi skekkst. Þegar munurinn á sveiflu­kenndari félögum og stöðugri rekstrarfélögum verður jafn mikill og nú kann væntinga­stigið til fyrr­nefnda hópsins að vera orðið full­hátt. Niður­staðan er að varnar­hluta­bréf, sem hafa setið eftir á meðan áhættusæknin hefur ráðið ríkjum, gætu aftur orðið áhuga­verðari kostur. Á markaði þar sem margir hafa elt hraða ávöxtun gæti stöðug­leiki verið orðinn van­metinn.