Á meðan landinn heldur í vonina um sólríkt sumar er þungbúið yfir efnahagslífinu. Hagkerfið fer kólnandi og væntingar bæði almennings og atvinnurekenda sýna fram á vaxandi áhyggjur af slagviðri fram undan. Líkur eru á að forsendur kjarasamninga bresti í haust vegna óhagfelldrar verðbólguþróunar og að vextir haldist háir enn um sinn. Þrátt fyrir að opinberar gjaldahækkanir og olíuverð hafi sett mark sitt á verðbólguna hefur spjótum verið beint að fyrirtækjum. Atvinnurekendur hafa auðvitað staðið við gerða samninga og eru fyrir vikið orðnir Evrópumethafar í launakostnaði. Það er vissulega eftirsóknarvert að geta greitt há laun, en innbyggð forsenda þess að umsamdar launahækkanir setji ekki þrýsting á verðlag er sú að framleiðni fari vaxandi. Sú grundvallarforsenda samninganna hefur ekki gengið eftir. Á sama tíma eru fleiri kostnaðarliðir að þyngjast - skattbyrði eykst, fjármagnskostnaður hækkar og sífellt flóknara regluverk útheimtir verulegan kostnað. Hærra olíuverð gerir framleiðslu, aðföng og flutning að utan dýrari. Í slíkum mótvindi er krefjandi að halda óbreyttu verði á vöru og þjónustu þó ríkur vilji standi til. Arðsemi íslenskra fyrirtækja er ekki meiri en gengur og gerist í öðrum löndum. Ef svo væri bæri því hins vegar að fagna enda á launafólk mikið undir velgengi atvinnulífsins, sem starfsfólk og viðskiptavinir fyrirtækja, notendur opinberrar þjónustu og sjóðfélagar í lífeyrissjóðum. Eins og Samkeppniseftirlitinu láðist að nefna í nýlegu riti um dagvöruverð á Íslandi er kostnaður íslenskra fyrirtækja hins vegar meiri en víðast hvar annars staðar. Til að styðja við bætta framleiðni, lægri kostnað og minni verðbólgu gætu stjórnvöld lagst á árar með atvinnulífinu – sýnt aukinn aga í ríkisrekstri, dregið úr álögum, létt á reglubyrði og tekið þátt í að skapa heilbrigðari umgjörð um vinnumarkaðinn. Þá myndi örugglega rofa til.