Full­trúa­deild Bandaríkjaþings samþykkti í vikunni frum­varp sem bannar þing­mönnum, mökum þeirra og börnum á fram­færi að kaupa ný hluta­bréf í einstökum fyrir­tækjum. Þeim verður þó heimilt að halda núverandi eignum en þurfa að til­kynna með sjö daga fyrir­vara hyggist þeir selja þær. Í leiðara Wall Street Journal í dag telur rit­stjórn blaðsins frum­varpið hóf­lega málamiðlun í um­ræðu sem ein­kennist í vaxandi mæli af þeirri hug­mynd að þing­menn hagnist al­mennt á trúnaðar­upp­lýsingum. Blaðið bendir á að inn­herja­við­skipti þing­manna séu þegar bönnuð sam­kvæmt lögum frá 2012 og að við­skipti yfir ákveðnum mörkum séu til­kynningar­skyld. Þá hafi rannsókn á við­skiptum þing­manna á árunum 2012 til 2020 ekki fundið vís­bendingar um að þeir næðu al­mennt betri ávöxtun en markaðurinn. Rit­stjórnin varar því við að lesa spillingu út úr einstökum við­skiptum. Í stórum gagna­grunni sé auðvelt að finna sölu eða kaup sem virðist grun­sam­lega tíma­sett, án þess að það sanni að þing­maður hafi búið yfir trúnaðar­upp­lýsingum. Vilja neyða fjöl­skyldur til að selja Hluti þing­manna á bæði vinstri og hægri væng vill ganga lengra og skylda þing­menn, maka þeirra og börn til að selja öll hluta­bréf í einstökum fyrir­tækjum innan 180 daga. Sumir vilja ekki einu sinni heimila blind fjár­vörslu­söfn. Wall Street Journal segir slíka kröfu geta fælt fólk með reynslu úr at­vinnulífinu frá stjórn­málum. Þingið þurfi fleiri, ekki færri, sem hafi reynslu af rekstri og viðskiptum. Rit­stjórnin bendir á að mögu­legur fram­bjóðandi geti átt maka sem starfar í fjár­mála­geiranum eða viljað gegna þing­mennsku um tíma eftir langan feril í at­vinnulífinu, án þess að selja eignir sínar í flýti. Nauðungar­sala gæti kallað fram skatt­greiðslur eða tap og gert þing­mennsku óað­gengi­legri fyrir fólk sem hefur byggt upp fyrir­tæki eða eignir utan stjórn­málanna. Ritstjórnin telur því að algert eignabann myndi ekki sjálfkrafa gera þingið siðlegra. Líklegri afleiðing væri að auðveldara yrði fyrir lögfræðinga og atvinnustjórnmálamenn að sitja á þingi, en erfiðara fyrir fólk með reynslu af rekstri og fjárfestingum. Kjarni leiðarans er að réttmæt krafa um gagnsæi og varnir gegn hagsmunaárekstrum megi ekki þróast yfir í almenna refsingu fyrir alla þingmenn sem eiga hlutabréf.