Saman­burður Kviku banka á ávöxtun af vörðum og óvörðum er­lendum fjár­festingum sýnir að gjald­eyris­varðar stöður hefðu skilað um­fram­ávöxtun síðastliðin sex ár. Varnirnar hefðu jafn­framt dregið lang­mest úr sveiflum í er­lendum skulda­bréfum. Í greiningu Kviku banka kemur fram að þótt varðar stöður hafi komið betur út yfir tíma­bilið í heild var staðan önnur þegar krónan veiktist hratt. Kvika nefnir sér­stak­lega upp­haf kórónu­veirufar­aldursins árið 2020 og haustið 2022. Þá hefði óvarin staða í er­lendum verðbréfum skilað mun meiri ávöxtun í krónum en varin staða. Þegar krónan veikist hækkar verðmæti er­lendra eigna í krónum, jafn­vel þótt verð þeirra standi í stað í viðkomandi gjald­miðli. Gjald­eyris­vörn tekur þennan gengis­hagnað hins vegar að mestu úr sam­bandi. Kvika bendir jafn­framt á að gengis­veiking krónunnar hafi sögu­lega oft farið saman við áföll í ís­lensku efna­hags­lífi. Óvarðar er­lendar eignir geta þá mildað áhrifin með því að hækka í krónum talið. „Þegar krónan snögg­veikist leiða gjald­eyris­varnir til þess að fjár­festar fara á mis við ávöxtunar­aukann sem fylgir veikingu krónunnar og þar með við hluta þeirrar áhættu­dreifingar sem fylgir því að fjár­festa er­lendis. Fjár­festir með óvarða stöðu í er­lendum verðbréfum hefði því gert um­tals­vert betur en fjár­festir með varða stöðu í kórónu­veirufar­aldrinum,“ segir í greiningunni. Fjár­festir velur því á milli þess að njóta vaxta­munar og minni gengis­sveiflna eða halda ávinningnum sem fylgir veikingu krónunnar. Kvika leggur áherslu á að saman­burður á ávöxtun varinna og óvarinna staða sé mjög háður því hvaða tíma­bil er valið. Sé mæling hafin rétt fyrir mikla veikingu krónunnar getur óvarin staða komið mun betur út. Á öðru tíma­bili, þegar vaxta­munurinn safnast upp án sam­svarandi veikingar krónunnar, getur varin staða náð for­skoti. Gengis­hreyfingar eru að miklu leyti ófyrir­sjáan­legar. Árangurinn getur meðal annars ráðist af því hvort krónan er hátt eða lágt metin á mæli­kvarða raun­gengis þegar vörnin er tekin, af er­lendri stöðu þjóðar­búsins og vaxta­muninum gagn­vart viðkomandi gjald­miðli. „Ef mark­miðið með gjald­eyris­vörnum er ein­göngu að há­marka ávöxtun, þá krefst ákvörðun um varnir með öðrum orðum veru­legrar dóm­greindar og árangurinn er óhjákvæmi­lega slembinn,“ segir í greiningunni. Kvika telur hins vegar auðveldara að segja fyrir um áhrif gjald­eyris­varna á sveiflur en á ávöxtunina sjálfa, enda séu flökt og fylgni að jafnaði stöðugri en ávöxtunin.