Tónlistarmaðurinn Snorri Helgason hefur verið heillaður af tónlist frá barnsaldri. Hann les allt sem hann kemst yfir um tónlist, meira að segja ævisögur tónlistarmanna sem hann er ekki sérlega hrifinn af. Hann var gestur Viktoríu Hermannsdóttur í þættinum Segðu mér á Rás 1, þar sem sagði meðal annars frá því þegar hann hélt útgáfutónleika daginn eftir að missa föður sinn, tónlistarmanninn Helga Pétursson. Hann segir ekkert annað hafa komið til greina en að halda tónleikana og um leið minnast föður síns. Ástarsamband við Bítlana Snorri var í kringum níu ára gamall þegar hann gerði uppgötvun sem átti eftir að hafa mikil áhrif á líf hans, nefnilega að Bítlarnir hefðu verið til. Það sem heillaði hann ekki síst var saga hljómsveitarinnar. „Ég varð fyrst í raun ástfanginn af henni, sem varð að ævilangri þráhyggju fyrir ekki bara tónlistinni heldur sögunni. Sagan er svo rómantísk og mjög stór hluti mannkyns á í einhverju ástarsambandi við Bítlana.“ Skömmu eftir að hann fór að kynna sér söguna áttaði hann sig á því að hann vildi vita gjörsamlega allt. „Áhugi minn á Bítlunum er botnlaus. Ég er alltaf að komast að einhverju nýju,“ segir hann. „Um leið og ég kunni eitthvað fór ég að semja“ Sjálfur byrjaði hann að spila á þverflautu sem barn í Suzukinámi en Snorri var um fimmtán ára gamall þegar hann fór að stelast til að spila á gítar eldri bróður síns, lög á borð við Smells like teen spirit með Nirvana. „Mjög fljótlega þegar ég kunni tvo hljóma á gítar fór ég að reyna að semja lag út frá þeim. Og ég gerði það. Um leið og ég kunni eitthvað fór ég að semja.“ Þegar Snorri hafði sem unglingur samið aðeins á gítarinn tilkynnti hann vinum sínum ákveðinn að hann hefði ákveðið stefnu í lífinu: „Ég ætlaði að verða tónlistarmaður. Ég ætlaði ekki í háskóla eða neitt.“ Hann var líka staðráðinn í að vera sjálflærður gítarleikari og það stóð hann við. Bergur Ebbi var formaður nemendafélagsins en Snorri busi Snorri kannaðist við þá Berg Ebba Benediktsson og Georg Kára Hilmarsson síðan í menntaskóla en þeir voru ekki beint vinir þegar Snorra bauðst að ganga til liðs við Sprengjuhöllina. Berg þekkti hann aðallega sem sér eldri nemanda í grunn- og menntaskóla. „Bræður okkar Bergs voru saman í bekk í Hlíðaskóla. Það var gott að vita af honum en við vorum ekki vinir.“ Aldursmunurinn var líka tilfinnanlegri á þeim tíma, Bergur Ebbi var formaður nemendafélagsins þegar Snorri byrjaði í skólanum sem busi og samskiptin takmörkuð, en eftir útskrift beggja lá leið þeirra saman í Sprengjuhöllinni. Í dag eru þeir bestu vinir sem halda úti vinsæla hlaðvarpinu Fílalag. Eftir nokkurn tíma í sveitinni fór Snorri að finna nægt traust til að sýna drengjunum lögin sem hann var að semja. Þeir voru hrifnir af lagasmíð Snorra og Bergur Ebbi samdi texta við. Eitt slíkt afsprengi er lagið Verum í sambandi sem er eitt vinsælasta lag Sprengjuhallarinnar. Snorri Helgason hélt útgáfutónleika daginn eftir fráfall föður síns, Helga Péturssonar. Hann segir það hafa verið kærkomið að standa á sviði með mörgum af sínum bestu vinum, og finna stuðning frá þeim og úr salnum. Heppinn að það gekk allt vel Snorri segist hafa verið lánsamur að vera í þeirri stöðu að fá að semja og spila í vinsælli hljómsveit. Hann ákvað að vinna meðfram tónlistarsköpun, fyrst í Skífunni í Kringlunni og svo var hann í leikskóla, en tónlistarferillinn fór samhliða á flug. Það reyndi því enginn af miklum mætti að telja honum hughvarf og ráðleggja honum að setjast á skólabekk. Ég var það heppinn að það fyrsta sem ég sendi frá mér gengur rosalega vel. Þá höfðu mamma og pabbi ekkert á mig í nokkur ár. Ef þetta hefði ekki gengið eins vel hefði ég átt erfiðara með að rökstyðja fyrir sjálfum mér og öðrum að þessi heimspeki mín væri að virka. Æfðu þjóðlagatónlist í stofunni heima Sem fyrr segir var faðir Snorra auðvitað Helgi Pétursson heitinn, einn stofnenda Ríó tríós og afar farsæll tónlistarmaður. Snorri var alinn upp við tónlist og oft voru æfingar hljómsveitarinnar á stofugólfinu á æskuheimilinu í Suðurhlíðunum. Hljómsveitin átti langan feril sem spannaði næstum hálfa öld. Þetta var þjóðlagahljómsveit í grunninn og þess vegna gátu þeir verið með æfingar heima í stofu en þurftu engan bílskúr. Þeir voru bara með kassagítarinn og kontrabassann. Svo eru þeir að æfa raddir og svoleiðis. Þetta uppeldi hafði mikil áhrif á Snorra sem lítur á sig sjálfan sem þjóðlagatónlistarmann. Hafði engan áhuga á íþróttum Þegar hann var gutti í Hlíðaskóla hafði engan áhuga á íþróttum, var skráður í handbolta og mætti á æfingar en sýndi ekki nokkurn metnað. „Ég stundum lánaður til yngri flokka til að vera á bekknum þar bara til að fylla bekkinn og mér var alveg sama,“ segir hann. Bróðir minn æfði handbolta og þá hélt ég að ég þyrfti að æfa handbolta, foreldrar okkar fóru með okkur á handboltamót klukkan níu á sunnudagsmorgnum og þá stóð ég á línunni bara geispandi. Þegar hann uppgötvaði síðar tónlistina kviknaði áhuginn fyrir alvöru. Hvarflaði ekki að honum að aflýsa Snorri á systur sem er þrettán mánuðum eldri en hann, Heiðu Kristínu Helgadóttur, og þau eru afar náin. „Við erum mikið í sama vinahóp og mikið í samskiptum.“ Þau eiga tvö systkini sem eru sex og sjö árum eldri og þau tengjast á svipaðan hátt sín á milli. En fjögur eru þau líka öll vinir, og hópurinn þéttist við fráfall föður þeirra. Helgi Pétursson lést nóttina fyrir risastóra útgáfutónleika sonarins. Þegar Snorri er spurður hvort það hafi hvarflað að honum að fresta tónleikunum vegna fráfalls föður síns svarar hann því neitandi. Það hvarflaði aldrei að mér að aflýsa, ég fann það strax. Það hefði kannski verið öðruvísi ef þetta hefði verið fjórum dögum síðar, en þetta var strax og allt enn svo óraunverulegt. Honum fannst líka gott að fá tækifæri í þessum aðstæðum, til að standa á sviði með æskuvinum sínum sem hafa staðið við bak hans í meira en tuttugu ár. Ég var að fara að spila með vinum mínum sem ég hef þekkt flesta síðan við vorum sextán sautján ára gamlir, á tónleikastað sem vinir mínir eiga. Ég vissi að margir vinir og fjölskylda væru að koma. Þetta var það besta sem ég gat mögulega gert þetta kvöld. Þetta heppnaðist vel og einhvern veginn komst maður í gegnum þetta. „Það voru allir stuðningsríkir“ Snorri minntist föður síns á tónleikunum og stundin var falleg. „Ég held ég hafi ekki verið almennilega búinn að ná utan um þetta,“ svarar hann þegar hann er spurður hvort það hafi verið erfitt að minnast á föður sinn á sviðinu. „Ég hafði ekki tíma til að prósessa þetta mikið.“ Það var vinur Snorra, Bergur Ebbi, sem ráðlagði honum að tala um fráfall Helga á tónleikunum svo hann fengi tækifæri til að umkringja sig styrk úr salnum. „Fyrir mig og alla þarna inni til að setja okkur saman á sama stað svo ég væri ekki einn að burðast með þetta. Það var rétt, ég fann strax að þetta væri eina vitið,“ segir hann. Ég hafði ekki haft tíma til að láta alla vita en það voru allir rosalega stuðningsríkir og tilbúnir til að standa með mér í þessu. Þjóðlagatónlistin er hjartað Tónlistarfeðgarnir voru nánir og mættust auðvitað í þjóðlagatónlistinni. Ég lít á sjálfan mig sem þjóðlagatónlistarmann jafnvel þó að, þegar þú hlustar kalt á katalóginn minn er ekkert beint á honum sem myndi flokkast beint sem þjóðlagatónlist. En ég lít á mig sem það. Þar er hjartað mitt, það kemur frá pabba og Ríó Tríóinu. Sá heimur var svo nálægt mér. Tónlist og eldamennska Snorri er duglegur að senda frá sér lög og plötur og hann spilar gjarnan á tónleikum. Hann er fjölskyldumaður sem ver miklum tíma í lestur, ekki síst á ævisögum tónlistarfólks eða hljómsveita. Snorri Helgason hélt útgáfutónleika daginn eftir fráfall föður síns, Helga Péturssonar. Hann segir það hafa verið kærkomið að standa á sviði með mörgum af sínum bestu vinum, og finna stuðning frá þeim og úr salnum. En hann er líka matgæðingur og góður kokkur sem gerir matreiðslumyndskeið sem hann nefnir Snossgæti. Það var gert til að vekja athygli á mér í tengslum við útgáfu á þessari plötu. Fólk hefur áhuga á þessu svo ég er að fara í gegnum það. Það er svona hin ástríðan mín í lífinu á móti tónlistinni. Hann eldar gjarnan þegar eiginkona hans, Saga Garðarsdóttir, fer út með börnin í leik. Þá parar hann vínylplötur með matseldinni, og myndskeiðin hafa vakið mikla lukku. Oftast er ég einn heima, Saga er úti með börnin á meðan ég elda og þá er gott að hafa réttu músíkina fyrir fílinginn. Mér finnst gaman að elda og ef ég geri það vil ég gera allt, vaska upp og ganga frá eldhúsinu. Þetta er prósess og hugleiðsla, að slökkva á heilanum og elda það sem ég kann að gera finnst mér best í heimi. Sérstaklega ef ég er mjög þreyttur. Svo er nóg að gera í stúdíóinu á Snorra og von á meiri tónlist. Hann er kominn með stefnu og byrjaður að fara af stað með nýja plötu. Snorri Helgason hélt útgáfutónleika daginn eftir fráfall föður síns, Helga Péturssonar. Hann segir það hafa verið kærkomið að standa á sviði með mörgum af sínum bestu vinum, og finna stuðning frá þeim og úr salnum.