Eftir að móðir Rakelar Þorbergsdóttir lést ákvað hún að nýta síðustu gjöf móður sinnar í eitthvað minnisstætt fyrir fjölskylduna og sérstaklega krakkana, sem sagt ferðalag til Japan. Fjögurra manna fjölskyldan fór í þriggja vikna ferð þar sem þau komu við í Osaka, Kyoto, Tokýo, Hiroshima og Okinawa. Rakel sem er fyrrverandi fréttastjóri RÚV og núverandi samskiptastjóri hjá Betri samgöngum kíkti í Sumarmál á Rás 1 ásamt syni sínum Sölva Santos, sem var að klára stærðfræði og tölvunarfræði frá HÍ í vor. Ásamt þeim fóru í ferðina fjölskyldufaðirinn Ragnar Santos og Elsa Santos systir Sölva. Langaði að gera eitthvað sem skiptir máli „Mamma fékk brjóstakrabbamein sem hún dó úr allt of ung. Þegar við vorum að gera upp búið hennar hugsaði ég mig langar ekki að nota þessa hýru sem þarna kom í bara eitthvað. Mig langar að gera eitthvað sem skiptir mig og mína fjölskyldu máli og munu sitja með okkur,“ segir Rakel um hugmyndina að ferðalaginu. Hugmyndinni ekki frábærlega tekið strax Þá voru ákveðin í að fara í stærra og meira ferðalag en þau voru vön að gera, og á framandi slóðir. Fjölskyldan ræddi málið og talið barst fljótt að Asíu. Það var Sölvi sem stakk upp á Japan. Hann segir sposkur að hugmyndinni hafi ekki verið fagnað strax. „Hún var ekki vinsæl í fyrstu. Mamma var ekki alveg sannfærð þegar ég stakk upp á þessu fyrst.“ Hann hafði heillast af japanskri menningu og myndum sem hann hafði séð þaðan. Að auki hafði hann æft karate um árabil og kynnst aðeins í gegnum íþróttina japanski menningu. „Þetta er fallegt land, mikið af flottum hofum og svona. Þegar ég fór að skoða þetta betur var ég enn seldari.“ Elsa er fimm árum yngri en Sölvi og hún var spenntari fyrir að fara til Balí. Rakel var sömuleiðis aðeins skeptísk, hana langaði til Japan en hefði ekki raðað landinu í efstu tíu sætin. En svo fór hún að skoða málið. „Ég lagðist ég í rannsóknarvinnu eins og gamall og góður fréttamaður gerir. Eftir því sem ég kynnti mér þetta meira, landið, menninguna og allt, þá varð ég spenntari og spenntari.“ Allir loks ánægðir með áfangastaðinn Í stað þess að reyna að samþætta Balí og Japan fann Rakel sólbaðskost í Japan sem dóttir hennar yrði ánægð með. Þannig kom það til að þau bættu Okinawa við ferðaplönin. Ég sé ekki eftir því, það var mögnuð upplifun líka. Þetta var þriggja vikna ferð, við höfðum góðan tíma. Þegar Sölvi er spurður hvort hann og systir hans séu alltaf perluvinir hikar hann en brosir. „Ekki alltaf en í ferðinni kom okkur ansi vel saman,“ segir hann. Og eftir að þau voru komin til Japan varð hún líka hæstánægð með áfangastaðinn. Systir mín var ekki alveg seld á þessari pælingu fyrst en þegar leið á ferðina fannst okkur öllum sem vorum í ferðinni þetta vera það geggjað. Það var mjög sjaldan sem stemningin var ekki uppi. Hefði viljað verja öllum tímanum í hofum Rakel ætlaði sér að skipuleggja ferðalagið sjálf, flug, áfangastaði og tímaáætlun. Henni var svo bent á fyrirtækið Trip to Japan og ákvað á endanum að kaupa pakka frá þeim. „En ég var komin svo langt sjálf að ég var með mjög skýrar hugmyndir. Þau eiginlega bjuggu bara til það sem ég vildi,“ segir hún. „Svo fær maður mikið af upplýsingum um alls konar staði, hof til að heimsækja, fallegir garðar og matarupplifun og það hefur klárlega hjálpað okkur. Þú þarft að þekkja vel til vita að það er gott að gefa sér góðan tíma í rannsóknarvinnu.“ Sölvi var sérstaklega hrifinn af að skoða hof. „Ég hefði viljað eyða öllum tímanum í hofum. Á öllum stöðum sem við fórum á voru hof og kastalar, ég hef gaman að þessum eldri byggingum í Japan,“ segir hann. Annað sem stóð upp á að hans mati var samúræjasafn sem hann heimsótti með Ragnari föður sínum. „Það var skemmtilegt. Við fengum að skylmast með sverðum, það var gaman.“ Engin innilokunarkennd þrátt fyrir fólksfjölda Rakel segist vera týpan sem fær innilokunarkennd í miklu fjölmenni og átti von á að líða þannig í Tokyo. „Ég er týpan sem get fengið innilokunarkennd í Kringlunni eða Smáralind á Þorláksmessu, ég get ekki svona margt fólk.“ En það var öðru nær. Ég segi bara ekki vera hrædd við Tokyo, það er frábært að vera þarna og ef það er eitthvað sem Japanir kunna þá er það að það er svo mikið jafnaðargeð, þeir eru svo skipulagðir. Þetta fjölmenni var ekkert mál. Kósý stemning í miðbænum á kvöldin Sölvi fór stundum einn á stúfana að kvöldlagi og þá bað Rakel drenginn að vera duglegur að láta vita af sér. Það fylgir því að vera mamma, við fengum að trakka hvert annað. Þegar hann sem fullorðinn maður fór út á kvöldin sagði ég honum að láta mig vita þegar hann kæmi upp á herbergi því þá gæti ég farið að sofa. Hún segist þó aldrei hafa upplifað sig óörugga og það gerði Sölvi ekki heldur í kvöldgöngum sínum. Ég var að rölta um borgina og þar var fullt af ungu fólki, alls konar búðir og þar var fólk að hópast og spjalla. Það var ekki brjálæðislega mikil klúbbastemning, fólk var bara í miðbænum að hópast saman og þetta var mjög kósý stemning. Tískan sem Tokyo er fræg fyrir fór alls ekki framhjá mæðginunum. „Þetta var frábært,“ segir Rakel. „Hluti af upplifuninni var að sjá þetta unga fólk í alls konar stílum og stemningu.“ Öll hugsi eftir heimsókn til Hiroshima Þau segja bæði að það hafi verið afar áhugavert að heimsækja Hiroshima sem auðvitað varð fyrir kjarnorkusprengju árið 1945. Þau skoðuðu sig um og heimsótti safn í borginni og Rakel segir að það hafi verið ógleymanlegt. „Þó maður hafi lært um þetta í skóla fyrir hátt í fimmtíu árum er allt annað að vera á staðnum. Maður finnur sterkt fyrir þessum harmleik, þessu grimmdarverki sem þarna var framið. Við vorum öll dálítið hugsi eftir daginn og maður finnur hvernig þetta hefur áhrif á okkur öll.“ Sölvi tekur undir og segir að það hafi tekið á að heimsækja borgina. Ég hef líka farið til Auschwitz og þetta var alveg svipað. Maður er að sjá myndir af því sem raunverulega gerðist, ekki bara heyra það og það er allt annað. Það er þungt andrúmsloft en mjög gott að hafa séð þetta. Ævintýraleg matarupplifun Þegar mæðginin eru spurð um matarmenninguna segir Sölvi að besta matinn hafi hann sjálfur fengið einn í Osaka í einhvers konar neðanjarðarmathöll. Það voru fullt af matsölustöðum. Ég settist við borð og fékk hrísgrjón og katsu með sósu og það voru bara Japanir þarna. Þetta kostaði svona 1000 krónur og þetta var það besta sem ég smakkaði. Á einum stað ákvað fjölskyldufaðirinn að smakka kobe-nautakjöt sem er þekkt í Japan og dýrasta kjöt í heimi. Þetta var smá biti sem kostaði ótrúlega marga þúsundkalla. Ég hef aldrei smakkað kjöt sem er svona svakalega gott. Alvöru kokkar á litlum stöndum að elda og þeir fylgjast með hvernig maður upplifir þetta, rosa spenntir. Rakel mælir að lokum mikið með ferðalagi til Japan. „Ég vinn ekki hjá neinni ferðaskrifstofu og hef engra hagsmuna að gæta en ég mun aldrei gleyma þessu, þetta var meiriháttar í alla staði.“ Þegar móðir Rakelar Þorbergsdóttur lést ákvað hún að nýta síðustu gjöf hennar í eitthvað ógleymanlegt fyrir sig og fjölskylduna. Fjögurra manna fjölskyldan hélt í ferðalag til Japan sem er orðið land sem á stóran stað í hjarta þeirra.