Það er gömul tugga í bandarískum stjórn­málum að spyrja fram­bjóðendur hvað mjólk kosti úti í búð. Ekki vegna þess að kjó­sendur hafi sér­stakan áhuga á mjólkur­vörum, heldur vegna þess að svarið sýnir hvort fram­bjóðandinn lifi í sama heimi og venju­legt fólk. Geor­ge H.W. Bush, fyrrverandi forseti Bandaríkjanna, lenti sem frægt er í slíkum vand­ræðum árið 1992 þegar sagan um að hann hafi orðið undrandi á strika­merkjaskanna í mat­vöru­verslun festist við hann. Fyrrverandi forsætisráðherra Bretlands David Ca­meron hefur einnig verið nefndur í þessu sam­hengi, ásamt fleiri stjórn­málamönnum sem hafa átt erfitt með að svara spurningum um verð á dag­legum nauð­synjum. For­svarsmönnum Já til að Sjá tókst hins vegar að falla á þessu prófi af sjálfs­dáðum. Í nýlegu mynd­bandi hópsins er því haldið fram að mjólkur­ferna kosti 380 krónur á Ís­landi en 183 krónur í Svíþjóð. Hópurinn reiknar síðan út hversu margar fernur Ís­lendingur á lág­marks­launum getur keypt í saman­burði við Svía á lág­marks­launum. Verð á mjólk Vandinn er bara sá að mjólkur­fernan kostar ekki 380 krónur á Ís­landi, heldur 235 krónur í Krónunni og 234 krónur í Bónus. Þetta er ekki smávægi­leg skekkja. Munurinn á rétta verðinu og því verði sem hópurinn notar er 62%. Það er auðvitað hægt að deila um verðlag á Ís­landi. Það er hægt að ræða land­búnaðar­kerfið, tolla, smæð markaðarins og allt hitt. En það væri kannski ágætt að byrja á því að hitta á rétt verð á vörunni sem valin er sem dæmi. Það er hins vegar ákveðið af­rek að vita ekki hvað mjólk kostar. Slíkt bendir yfir­leitt ekki til þess að tengingin við líf venjulegs fólks sé sér­stak­lega sterk. Týr er einn af föstum ritstjórnardálkum Viðskiptablaðsins.