Fjár­festar eru farnir að verð­leggja frönsk ríkis­skulda­bréf meira í átt að ítölskum bréfum en áður, sem Financial Times segir merki um að markaðurinn sé að endur­meta pólitíska og ríkis­fjár­mála­lega áhættu Frakk­lands. Í fjár­festa­pistlinum Un­hed­ged segir að ávöxtunar­krafa 30 ára ítalskra ríkis­skulda­bréfa hafi að meðaltali verið ör­lítið lægri en sam­bæri­legra franskra bréfa í ágúst. Það sé óvenju­leg staða og gefi til kynna að fjár­festar líti síður á Frakk­land sem sjálf­sagðan traustan kjarna­markað evru­svæðisins. Vandinn er ekki nýr. Frakk­land hefur farið yfir halla­reglur evru­svæðisins oftar en 20 sinnum og skuldir ríkisins sem hlut­fall af lands­fram­leiðslu hafa verið yfir viðmiðunar­mörkum frá árinu 2003. Þrátt fyrir það hefur landið hingað til komist hjá eigin­legri skulda­kreppu. Financial Times bendir hins vegar á að álagið gagn­vart Þýska­landi hafi aukist veru­lega. Ávöxtunar­krafa tíu ára franskra ríkis­skulda­bréfa er nú um 0,87 pró­sentu­stigum hærri en á þýskum bréfum. Það er um 0,4 pró­sentu­stigum meira en meðaltalið frá því Mario Draghi hét því árið 2012 að Seðla­banki Evrópu myndi gera „hvað sem þyrfti“ til að verja evruna. Sam­kvæmt FT hefur vaxta­munurinn aðeins ör­sjaldan verið meiri frá því lof­orðið var gefið. Frakk­land hefur áður staðið nær skulda­kreppu, meðal annars árið 2011 þegar vaxta­munurinn við Þýska­land fór í 1,89 pró­sentu­stig. Þá tókst landinu að komast í gegnum tíma­bilið án eigin­legrar krísu, meðal annars í skjóli þess að verr stödd evruríki voru í brenni­depli markaða. Stærsti munurinn nú er að stuðningur Seðla­banka Evrópu er ekki jafn ein­faldur í fram­kvæmd og margir gætu haldið. Seðla­bankinn hefur yfir að ráða verk­færum til skulda­bréfa­kaupa, en þau hafa aldrei verið notuð í til­viki á borð við Frakk­land og pólitískt gæti verið mjög um­deilt að virkja þau til að stemma stigu við álagi sem stafar fyrst og fremst af inn­lendum stjórn­málum og ríkis­fjár­málum. Viðkvæmni Frakk­lands felst einnig í því hverjir halda á skuldunum. Meira en 60% franskra ríkis­skulda eru í eigu er­lendra fjár­festa, saman­borið við um þriðjung ítalskra skulda. FT bendir á að slíkir fjár­festar geti verið mun fljótari að draga úr áhættu ef traust brestur. Sér­fræðingur hjá ABN Amro áætlar að um 35% eig­enda franskra ríkis­skulda­bréfa séu sér­stak­lega verðnæmir. Það þýðir að til­tölu­lega lítil minnkun í eftir­spurn frá jaðar­kaup­endum gæti nægt til að ýta ávöxtunar­kröfunni enn hærra. FT setur þetta í sam­hengi við Samuel Beckett og Waiting for Godot: fjár­festar hafi um ára­bil beðið eftir því að veik ríkis­fjár­mál Frakk­lands rekist loksins á markað­saga, en upp­gjörinu hafi ítrekað verið frestað vegna lágra vaxta og kreppu annars staðar. Niður­staðan er þó ekki sú að full­skapað skulda­hrun sé óhjákvæmi­legt, frekar að Frakk­land sé nú komið á þann stað að versnandi vaxta­kjör geti sjálf farið að þrengja svo að ríkis­fjár­málunum að pólitískt og efna­hags­legt svigrúm minnki hratt.