Arnar Eggert Thoroddsen skrifar: Platan nýja heitir sem sagt Fræbbblarnir ... vita betur! og inniheldur heil sautján lög. Fræbbblarnir er sögufræg sveit, fyrsta íslenska pönksveitin til að gefa út plötu og nýtur mikillar virðingar í pönkannálum. Platan var lengi í vinnslu því hægt er að rekja söguna allt aftur til 2019 og fóru upptökur fram í Sýrlandi og í Sundlauginni. Sveinn Kjartansson sá svo um lokahljóðblöndun og hljómjöfnun. Fræbbblarnir góðkunnu „vita betur!“ á nýjustu plötu sinni. Arnar Eggert Thoroddsen rýnir í gripinn sem jafnframt er plata vikunnar á Rás 2. Fræbbblarnir sneru aftur sem hljómsveit árið 1996 eftir að hafa hætt störfum 1983. Dásamleg sönnun um framhaldslíf (2000) var svo fyrsta plötuútspilið hjá endurreistri sveit. Mér fannst eins og plöturnar hefðu verið ívið fleiri síðan þá en svo er ekki. Það sem hefur komið út er Dót (2004), Í hnotskurn (2015) og svo þessi. Sveitin hefur hins vegar verið æði öflug á hljómleikasviðinu og spilar ansi reglulega. Í hnotskurn bar með sér nokkuð breytta Fræbbbla, lagasmíðalega séð, Ramones-keyrslunni skipt út fyrir popplegri og um margt framsæknari nálganir. Eins er með þessa plötu og ekkert lag hér er í hefðbundinni pönkkeyrslu. „Við höfðum aðeins á bak við eyrað að vera ekki að endurtaka okkur of mikið, helst ekki líkt neinu sem við höfðum gert áður,“ segir Valgarður söngvari í nokkurs konar aðfararorðum sem lesa má á opinberri heimasíðu hans. „ En samt þannig að það færi ekkert á milli mála hvaða hljómsveit væri á ferðinni.“ Segja má að þetta takist gjörsamlega hér. „Andlit“ opnar plötuna, einslags popppönk en með skemmtilega háum nýbylgjugítar, nánast út í Big Country. Melódískt og eftirminnilegt og slíkt nostur fer Fræbbblum vel. „Nóg (er meira en nóg)!“ lötrar áfram í einslags reggíi/döbbi og sjálf Andrea Gylfadóttir mætir í „Stormur í blíðunni“ og syngur eins og drottning náttúrulega. En af þessu tilefni stingur hún þremur rakvélablöðum inn á milli raddbandanna og jafnhattar sinn part þannig. Stórgott! Þannig vindur plötunni áfram og lagasarpurinn er nokkuð fjölbreyttur. „Tíminn“ er í hefðbundnu en um leið skringilegu popppönksformi, stíll sem Fræbbblarnir hafa tileinkað sér í seinni tíð. Proggað popppönk? „Pirrhausasigrar“ er skemmtilegt, með skapandi gítarlykkjum og „Draugar framtíðar“ er hvasst og rokkandi og grípur mann. „Mannkynssagan, ritdómur“ er með reggíham og „Passaðar sálir nr. 52“ er með kúrekabrag, inniber stálgítar meira að segja. Tempóið er alla jafna með rólyndisbrag út plötuna, heildarmyndin er góð en lög eins og t.d. „Tilhlökkun“ og „En hvernig væri?“ eru pínulítið eftir bókinni, aðeins of sérkennalaus en slíkar æfingar eru víkjandi sem betur fer. Í sautján laga pakka er eðlilega eitthvað um slíkt, annað væri skrítið. Meira og minna gengur þessi plata afskaplega vel upp. Það er ekki sjálfgefið að nærfellt fimmtíu ára gamlar sveitir séu að myndast við að skapa og búa til eitthvað nýtt en hér er ljómandi gott dæmi um slíkt. Megi Fræbbblar lifa lengi enn!